Flokkaskipt greinasafn: Fréttir

Langur laugardagur í London

Laugardagur í London, Tottenham-Arsenal á Wembley.

Hljómleikar á Hard Rock um kvöldið með Taugadeildinni, Lost og Helga & Hljóðfæraleikurunum.

Stíf dagskrá, en var búinn að undirbúa vel og þetta átti alveg að ganga. Auðvitað er alltaf einhver áhætta, en ég var búinn að ákveða að fórna frekar seinni hluta leiksins en að missa af hljómleikunum.

Við Viktor gistum á Novotel hótelinu rétt við Wembley, Maggi og Þórhallur vor þarna líka. Dagurinn byrjaði svo sem vel, fínn enskur morgunmatur og einn bjór áður en við héldum á völlinn (gerði ráð fyrir að þola 1-2 bjóra þó ég væri að fara að keyra heim frá Keflavík um kvöldið).

En þetta var nú eiginlega það eina jákvæða.

Við lögðum þokkalega tímanlega af stað en það var löng biðröð við inngangana. Viktor var með sæti á „hinum“ endanum og ég týndi Magga og Þórhalli. Í tölvupóstinum frá Tottenham klúbbnum, sem ég var nýgenginn í, kom skilmerkilega fram í hvaða sæti ég ætti að vera, en ekki hvaða inngang ég ætti að nota. Ég spurði til vegar og var bent á inngang D… þar var löng biðröð og eftir smástund kom vallarstarfsmaður og sagði okkur að nota inngang E, þar væri stutt röð. Fínt og enn þá nægur tími. En þá brá svo við að mér var ekki hleypt inn. Ég var með kort frá Tottenham klúbbnum en ekki venjulega miða.

Wembley - febrúar 2018 - 1

 

Hófust þá hlaup á milli nokkurra staða, mér var stöðugt vísað eitthvert annað, um tíma vildu þeir endilega hleypa mér inn á einhverjum „rauðum dregli“, þrír starfsmenn staðfestu að ég ætti að fara þar og sá fjórði leitaði vel og vandlega að vopnum á mér. En sá fimmti stoppaði mig og sendi mig aftur að leita að aðstoðar í miðasölu. Ég fann miðasölu eftir nokkur hlaup en var þá sagt að fara í „hina“ miðasöluna. Þar var nokkur bið, enda virtust margir vera í vandræðum. Að lokum komst ég að og var sagt að ég hefði reynt að nota kortið við inngang E (sem var vissulega rétt, enda hafði ég verið sendur þangað) en hefði átt að nota inngang G. Gott og vel, fór þangað en tók tíma að finna númerið á sætinu.. Maggi fann það fyrir mig ég var kominn í sætið þegar 22 mínútur voru liðnar af leiknum. Sætin okkur voru auðvitað rétt fyrir neðan þakið og nánst fyrsta röðin sem sat í rigningunni.

Ég hef alltaf verið jákvæður gagnvart Tottenham, svona það lið sem ég „kann best við“ fyrir utan Arsenal. Mitt lið er Derby og þó ég styðji Arsenal, eingöngu vegna Wenger, þá get ég alveg leyft mér að sleppa því að taka þátt í einhverjum ríg á milli Norður-Lundúna félaganna. Reyndar er nokkuð til í því sem Viktor (og Guðjón) hafa verið að bauna á Tottenham stuðningsmenn (enda eru þeir alvöru Arsenal aðdáendur)… „þetta er svo aumur klúbbur að þeir hafa ekki sín eigin lög, heldur taka þeir lög annarra félaga og breyta textanum!“.

En þegar ég komst loksins í sætið var það fyrsta sem ég sagði við Magga (einn heitasta Tottenhams stuðningsmanninn í bænum), „nú *hata* ég Tottenham“ – en það var nú runnið af mér daginn eftir, svo því sé haldið til haga.

Og svo má alveg taka fram að stemmingin á vellinum var frábær, einhver sú besta sem ég hef upplifað á leik á Englandi, amk. þann tíma sem ég var á vellinum.

Jæja, leikurinn fór eins og hann fór en þegar 20 mínútur voru liðnar af seinni hálfleik fór ég út og inn á hótel. Ég hafði pantað leigubíl tímanlega, þannig að ég kæmist örugglega af stað vel áður en umferðin eftir leik færi að þyngjast – og hafði fengið staðfestingu áður en leikurinn hófst að hann yrði öruggulega tímanlega, skýrði hvers vegna hann mætti ekki vera seinn og hafði líka útskýrt vel þegar ég pantaði.

En svo var ekkert að gerast… ég hringdi og sá sem svaraði vissi ekki neitt, sagðist vera á skrifstofunni í Luton og það væri bílstjóri á staðnum, sá myndi hringja. Ekkert gekk, og ég hringdi aftur, hann gaf mér samband við bílstjórann sem sagðist myndu hringja eftir 5-10 mínútur þegar hann væri kominn.. ég benti honum (frekar fúll) á að hann hefði átt að vera kominn, en gat svo sem lítið annað gert.

Hann hringdi aldrei. Ég reyndi margsinnis að hringja, bæði í hann og skrifstofuna… mögulega var mikið álag á símkerfunum þarna vegna allra vallargestanna. Skrifstofan svaraði loksins þegar Viktor (sem var kominn af vellinum) hringdi úr bresku númeri. Þá var svarað og sagt að bíllinn væri fyrir aftan hótelið. Ekki höfðum við grun um hvað það þýddi að vera „fyrir aftan hótelið“ og sá á skrifstofunni vissi það ekki heldur! Við spurðum um númerið á bílnum – vorum sem sagt komnir út á líklegustu götuna að leita – en sá á skrifstounni vissi það ekki heldur, hélt að það endaði kannski á „58“. Við hlupum fram og til baka, enginn bíll var með númer sem endaði á „58“ og enginn virtist líklegur til að vera að leita að farþega. Við hringdum aftur, úr Viktors síma, og komumst að lokum að því að hann hefði keyrt frá hótelinu (!) upp að vellinum, 10-15 mínútur frá okkur og sæti þar, fastur. Öll umferðin var að sjálfsögðu stopp, allt bókstaflega pikkfast (það hafði verið lítil sem engin umferð þegar ég kom af vellinum).

Nú var klukkan orðin þrjú, korter í að hliðið lokaði á flugvellinum og 45 mínútur í flug. Það hefði tekið mig 10-15 mínútur að finna bílinn (að því gefnu að hann hefði ekki tekið upp á að fara eitthvert annað), þetta var 35-55 mínútna akstur við venjulegar aðstæður. Þannig að ég kvaddi og ákvað að sleppa farinu – enda ekki gefið, ég hafði pantað hjá þjónustu sem virtist nokkuð örugg en að sama skapi ekki sú ódýrasta. Bílstjórinn var nokkuð sár, spurði hvað hann ætti að gera, hann hefði komið frá Luton til að sækja mig… Ég skal játa að ég hafði ekkert sérstaklega mikla samúð með honum, benti honum á að hann hefði betur komið á réttum tíma, jafnvel á réttan stað.

Nóg um það. Ég missti af fluginu og hljómleikunum um kvöldið. Ég skoðaði nokkur möguleg flug, en hefði ekki náð. Það hjálpaði ekki að það leit út fyrir að Reykjanesbrautin yrði lokuð (kom í ljós að það var eitthvað lítið). Og ekki var í boði að seinka hljómleikunum þannig að ég næði.

Þá settist ég inn á hótel, þau á Novotel sýndu mér fullan skilning og ég fékk herbergi á góðu verði. En ég ætlaði að klára að kjósa Skúla í prófkjöri Samfylkingarinnar, en þá kom í ljós að ég var ekki á kjörskrá, einhver á skrifstounni sagði að ég hefði afskráð mig 2013… sem er nokkuð undarlegt því ég er viss um að ég kaus 2014.

Það gekk ekki eftir, en sem betur fer náði Skúli þriðja sætinu, þannig að ekki þurfti ég að hafa (mikinn) móral yfir því.

Viktor fór að hitta vini sína, en ég fór með Magga og Þórhalli á Belgo… fengum fínan mat og góða bjóra. Dóluðum okkur svo á milli bara, enduðum á Casino þar sem ég tapaði 10 pundum en Maggi vann 120, Þórhallur hætti reyndar snemma, en ég veit ekki hvernig gekk. Vorum samt ekki komnir inn á hótel fyrr en undir þrjú.

 

Karate, brúnt belti

Fyrir rétt tæpum sex árum dreif ég mig á karate æfingu hjá Breiðabliki, svona til að prófa og sjá hvort þetta væri eitthvað fyrir mig. Ég fann mig fljótlega í þessu, þó erfitt væri, enda ekki í góðu formi og eiginlega enn stirðari en ég hafði verið sem stirður unglingur!

Ég hafði lengi reynt eitt og annað til að halda mér í smá formi, fótbolti einu sinni í viku var (og er) skemmtilegur… en sama hvað ég reyndi annað – það var ekki að virka.

Góðir þjálfarar og skemmtilegir félagar hafa auðvitað haft mikið að segja og ég hef náð að sleppa að mestu við meiðsli og mæta þokkalega vel.

En gráðun í kvöld hafðist og brúna beltið er komið. „Róðurinn“ verður væntanlega eitthvað þyngri í framhaldinu, þeas. kröfurnar meiri, en það er hluti af því hvað þetta er skemmtilegt – og ekki spillir að geta núna æft með eldri hópnum.

 

Edinborg

Fórum til Edinborgar seinni partinn á laugardeginum, vorum reyndar frekar lúin eftir kvöldið, opnun hjá Rúnu, fordrykkur í jólamat Mílu, jólamatur Sambindisins, Fullveldispönk á Hard Rock og fyrir einhverja vitleysu duttum við í Whisky smökkun allt of lengi fram eftir nóttu.

En komin upp á hótel um hálf átta, frábær ítalskur matur á La Piazza, fyrirtaksvín og ekkert svo dýrt… fórum snemma heim á hótel.

Tókum sunnudaginn til þess að gera snemma, alvöru morgunmatur, svo gekk nokkuð mikið vel að finna dót fyrir krakkana í House of Fraser, annars fór fyrri hluti dagsins í að klára jólagjafir, drekka bjór, kaupa whisky og kíkja svo á jólamarkaðinn… jólabjór, trébindi, pylsur, heitt vín, súkkulaðibaunir… Jú, og vín, og smáréttir á Veeno, virkilega góður ítalskur staður, tókum sitt hvora vínsmökkunina, allt vín frá Sikiley. Fórum á Seasons um kvöldið, þreytt steikingarolían var að trufla Iðunni meira en mig. Whisky barinn sem ég hafði gert ráð fyrir að heimsækja og átti að vera opinn til eitt, var lokaður rétt upp úr ellefu, náðum samt einu glasi á öðrum bar.

Aftur tókum við daginn snemma á mánudeginum, hljóta að vera ellimerki. Kláruðum að versla, smá bjór, upp á hótel að pakka, smá bjór… út á flugvöll. Hamborgari með „haggis“ á flugvellinum. Lentum hálf átta og rétt náði í fótbolta, en kannski hefði ég betur sleppt, frekar þreyttur… en alltaf gaman í bolta.

Edinborg - 2-1

Kosningavökur

Ég hef eiginlega fylgst með kosningavökum frá 1967 – já, 8 ára – og sat auðvitað oftast heima í Víðihvammi og horfði með fjölskyldunni. 1978 minnir mig að ég hafi að hluta til farið á flakk til nokkurra menntaskólavina, 1979 var ég í framboði fyrir Sólskinsflokkinn og minnir að ég hafi verið heima og/eða á einhverju flakki. 1982 sat ég með Höskuldi yfir grilluðum kótilettum fram eftir nóttu. Ég man ekki nákvæmlega eftir kosningavökunni 1983, en frá 1986-2010 var ég oftast í útsendingu, ýmist bara fyrir Rúv eða bæði fyrir Rúv og Stöð2. Ein undantekning var þó 1995, þá var ég ekki að vinna og við fórum út að borða með Brynju & Sverri og svo í eitthvert samkvæmi með þeim á eftir. 2013 buðum við Höskuldi & Sirrý í mat til Krissa & Rúnu (!) og fylgdumst með eitthvað fram eftir. 2014 vorum við í Maastricht og náðum ekki að fylgjast með útsendingunnni vegna þess að vefir fréttastofanna voru ekki að virka. 2016 mættum við á kosningavöku Pírata þannig að í kvöld er ég í fyrsta skipti síðan 1983 að fylgjast með kosningavökunni heima…. nema auðvitað að við æsum okkur á kosningavöku Pírata – í öllu falli náum við fyrstu tölum heima.

Árshátíð Deloitte í Sitges

Ég var starfsmaður Staka Deloitte þegar ákveðið var að halda árshátíðina í Sitges og búinn að borga fyrir Iðunni, meira að segja ansi hressilega upphæð, þannig að við ákváðum að halda okkar striki og mæta þó tæknilega séð sé ég ekki lengur starfsmaður.

Til Sitges

Við fórum út seinni partinn fimmtudaginn 19. október, rétt náðum að klára síðasta bjórinn á Keflavíkurflugvelli á meðan Bryndís var að byrja á sínum… en hún var einmitt líka að fara út og það líka til Barcelona, en í öðru flugi.

Eitthvað hafði skolast til við að setja birgðir í flugvélina hjá Wow, því þó ég væri með þeim fyrstu sem fékk afgreiðslu af „barnum“ þá var eiginlega allt búið, enginn bjór, ekkert gin, ekkert hvítvín… ég fékk næst síðustu rauðvínsflöskuna. Sama gilti um mat, hann kláraðist fljótt og margir sem fengu ekkert, sem er frekar óheppilegt í flugi sem leggur af stað 17:30 og tekur rúma fjóra tíma.

Ekki veit ég hvort þetta var meðvitað til að reyna að draga úr áfengisneyslu þar sem vélin var full af fólki á leiðinni á árshátíð… hafi það verið hugmyndin, þá var hún jafn vitlaus og bjórbannið hér á árum áður. Sterku drykkirnir voru gripnir og svo hitt og þetta sem keypt hafði verið í tollinum og þegar það var búið keyptu nokkrir farþegarnir (sterkt) áfengi úr tollfrjálsu versluninni. Með einni lítilvægri undantekningu þá voru svo sem engin vandræði á fólki, en ég held að ég hafi aldrei séð aðra eins drykkju í flugvél.

Hvað um það, við lentum rétt undir miðnætti og það tók ekki nema hálftíma að komast upp á hótel – þar sem barinn var opinn. Barinn lokaði hins vegar til þess að gera fljótlega, kannski ekki síst vegna þess að einhver var farinn að henda dóti fram af svölum.

Við pöntuðum okkur osta og skinku og rauðvín upp á herbergi og sátum að til hálf-fimm / fimm.

Flakk á föstudegi

Ég hafði gleymt að pakka kvart-buxum, stuttbuxum, sundskýlum og sandölum þannig að fyrsta verkefni dagsins var að rölta niður í bæ og reyna að bæta úr því, þeas. eftir mjög góðan morgumat, eiginlega alveg fyrsta flokks morgunmat, eiginlega einhvern besta hótel morgunmat sem við höfum fengið.

En þegar kom í bæinn var einhverra hluta vegna var nánast enginn strandfatnaður í boði (fundum reyndar fleiri búðir á sunnudeginum, lengra frá okkur). Ég fann reyndar sundskýlu og eftir smá snarl, eiginlega mjög góðan mat á Dorado, drifum við okkur upp á hótel, héldum að þar væri einhver stemming við sundlaugina í garðinum. En, nei, þar var enginn, enda sundlaugin lokuð og engir bekkir. Og eina ströndin í nágrenninu var nektarströnd… ja, kannski ekki sú eina, en sú sem var næst okkur af þeim sem voru opnar. Þannig að ég hefði getað sleppt því að kaupa sundskýluna.

Við mættum svo í kynningu á Bacardi safninu seinni partinn, ekkert sérstaklega merkilegt, en allt í lagi að læra að gera Mojito „rétt“.

Þaðan röltum við aðeins um áður en við fórum á Mama#5, þar sem við áttum pantað borð. Forréttirnir voru (eins og svo oft) mjög góðir, en ég asnaðist til að panta Guinness Pie í aðalrétt, hélt að þar færi einhver frumleg útgáfa, en þetta reyndist ósköp venjuleg og óspennandi pöbbaútgáfa. Iðunn fékk svo risarækjur, sem voru ágætar, aðeins og mikið steiktar fyrir hennar smekk – og talsvert meira steiktar en á næstu borðum. Já og ekki gleyma undarlegri stemminguni, til dæmis gamlar Carry-On myndir hljóðlaust í bakgrunni…

Sitges - gata - 2

Við hittum svo Jón Bjarna, Fribba, Hilmar og Alla, sem voru nýkomnir í bæinn eftir að hafa keyrt um nærliggjandi sveitir. Við sátum úti á einhverjum „teknó“ staðnum og eftir nokkra bjóra drifum við okkur upp á hótel til að heilsa upp á seinni hópinn, sem var sem sé ný lentur.

Barinn var opinn, en einn barþjónninn fór í fýlu við einn gestanna og lokaði fyrirvaralaust, sagði við hin í biðröðinni, „já, þið getið þakkað honum fyrir að ég lokaði barnum.“

Við létum þetta svo gott heita, þó klukkan væri ekki nema rúmlega þrjú. Eða réttara sagt, ég lét þetta gott heita en Iðunn vildi endilega halda áfram.

Laugardagur

Aftur tókum við morgunmatinn alvarlega og síðan var farið í hádegisbjórsmökkun hjá litlu brugghúsi í nágrenninu. Nokkir afbragðsbjórar, nokkrir stórskrýtnir (sem var nú samt gaman að smakka) og einn algjörlega ódrekkandi – eins og vera ber.

Sitges - Sitgetana - 1

Við nenntum ekki niður í bæ eftir þetta, sátum aðeins að sumbla bjór með Jórunni & Tóta í garðinum, röltum svo út í búð til að kaupa bjór til að eiga ef barinn skyldi aftur loka snemma og tókum því rólega fram að árshátíð… Jón kíkti reyndar til okkar í for- fordrykk.

Árshátíðin byrjaði 18:00 með fordrykk og var einstaklega flott og vel uppsett – frábærir forréttir, allt í lagi aðalréttur (ég var þó heppnari en Iðunn) og fínn eftirréttur. Eitthvað þurfti ég þó að taka hlé frá stemmingunni, flestir kunnu vel að meta tónlistina og meira að segja Iðunn var mjög ánægð – en fyrir minn smekk var nú eiginlega verið skrapa botninn af tónlistarsögu síðustu áratuga… og það í einhvers konar tveggja manna karaókí útgáfu – í öllu falli, flestir skemmtu sér vel.

Einhverjir ákváðu að fara í bæinn eftir miðnætti en við nenntum ekki. Aftur lokaði svo barinn fyrirvaralaust um nóttina, við settumst í anddyri hótelsins með Einari Ragnari og nokkrum (fyrrum) Talenta starfsmönnum (Halldóra, Sigfríður og Unnur ef ég man rétt) – og nú komu bjórkaup dagsins sér vel. Hulda & Rúnar buðu svo upp á herbergi og Halldóra lét nægja að mála herbergið þeirra rautt (með rauðvíni), við þurftum að mála eitthvað rautt fyrst við fórum ekki í bæinn.

Sunnudagur

Enn einn alvöru morgunmaturinn og „tékkað – út“ um hádegi. Fórum á smá rölt, Iðunn keypti fullt af skóm og síðan hittum við Jón, Rúnar, Bjössa, Sigfús og fleiri á íþróttabar við ströndina. Við hittum reyndar Önnu Birgittu & Arnlaug á íþróttabarnum, en þau voru rétt að mæta til Sitges. En dagurinn fór svona í bjórdrykkju og fótbolta, við horfðum á restina af „Ipswich – Norwich“ og svo „Everton – Arsenal“… seinni leikurinn var nokkuð skemmtilegur, Arsenal á það til að spila stór skemmtilegan fótbolta – mótspyrnan var reyndar ekki mikil og Gylfi hefði alveg mátt skora fyrst Everton var að skora á annað borð.

Við gerðum smá hlé, fengum okkur tapas á mjög góðum stað sem var einhvers konar blanda af tapas og sushi stað.

Aftur að horfa á fótbolta, í þetta sinn létum við nægja á horfa á seinni hálfleik „Tottenham – Liverpool“ – með öðru auganu og spjölluðum við nokkra gesti undir leiknum, aðallega Norðmenn.

Þetta var síðasti leikur dagsins og komið að kvöldmat. Hluti hópsins fór á Mama#5 en hinir á stað við hliðina, La Cocina, reyndar eftir fordrykk á VivinWine.

Við vorum orðin frekar sein, þannig að við pöntuðum strax en pöntunin gleymdist og þegar á reyndi var aðalrétturinn sem ég hafði valið, ekki í boði, þannig að við létum forréttina duga. Kannski eins heppilegt því þegar við komum út var engan leigubíl og engan Uber að fá, þannig að við drifum okkur gangandi upp á hótel og rétt svo náðum rútunni upp á flugvöll.

Ferðin gekk svo sem áfallalaust eftir þetta, en við vorum ekki komin heim fyrr en um hálf sex.