Langur laugardagur í London

Laugardagur í London, Tottenham-Arsenal á Wembley.

Hljómleikar á Hard Rock um kvöldið með Taugadeildinni, Lost og Helga & Hljóðfæraleikurunum.

Stíf dagskrá, en var búinn að undirbúa vel og þetta átti alveg að ganga. Auðvitað er alltaf einhver áhætta, en ég var búinn að ákveða að fórna frekar seinni hluta leiksins en að missa af hljómleikunum.

Við Viktor gistum á Novotel hótelinu rétt við Wembley, Maggi og Þórhallur vor þarna líka. Dagurinn byrjaði svo sem vel, fínn enskur morgunmatur og einn bjór áður en við héldum á völlinn (gerði ráð fyrir að þola 1-2 bjóra þó ég væri að fara að keyra heim frá Keflavík um kvöldið).

En þetta var nú eiginlega það eina jákvæða.

Við lögðum þokkalega tímanlega af stað en það var löng biðröð við inngangana. Viktor var með sæti á „hinum“ endanum og ég týndi Magga og Þórhalli. Í tölvupóstinum frá Tottenham klúbbnum, sem ég var nýgenginn í, kom skilmerkilega fram í hvaða sæti ég ætti að vera, en ekki hvaða inngang ég ætti að nota. Ég spurði til vegar og var bent á inngang D… þar var löng biðröð og eftir smástund kom vallarstarfsmaður og sagði okkur að nota inngang E, þar væri stutt röð. Fínt og enn þá nægur tími. En þá brá svo við að mér var ekki hleypt inn. Ég var með kort frá Tottenham klúbbnum en ekki venjulega miða.

Wembley - febrúar 2018 - 1

 

Hófust þá hlaup á milli nokkurra staða, mér var stöðugt vísað eitthvert annað, um tíma vildu þeir endilega hleypa mér inn á einhverjum „rauðum dregli“, þrír starfsmenn staðfestu að ég ætti að fara þar og sá fjórði leitaði vel og vandlega að vopnum á mér. En sá fimmti stoppaði mig og sendi mig aftur að leita að aðstoðar í miðasölu. Ég fann miðasölu eftir nokkur hlaup en var þá sagt að fara í „hina“ miðasöluna. Þar var nokkur bið, enda virtust margir vera í vandræðum. Að lokum komst ég að og var sagt að ég hefði reynt að nota kortið við inngang E (sem var vissulega rétt, enda hafði ég verið sendur þangað) en hefði átt að nota inngang G. Gott og vel, fór þangað en tók tíma að finna númerið á sætinu.. Maggi fann það fyrir mig ég var kominn í sætið þegar 22 mínútur voru liðnar af leiknum. Sætin okkur voru auðvitað rétt fyrir neðan þakið og nánst fyrsta röðin sem sat í rigningunni.

Ég hef alltaf verið jákvæður gagnvart Tottenham, svona það lið sem ég „kann best við“ fyrir utan Arsenal. Mitt lið er Derby og þó ég styðji Arsenal, eingöngu vegna Wenger, þá get ég alveg leyft mér að sleppa því að taka þátt í einhverjum ríg á milli Norður-Lundúna félaganna. Reyndar er nokkuð til í því sem Viktor (og Guðjón) hafa verið að bauna á Tottenham stuðningsmenn (enda eru þeir alvöru Arsenal aðdáendur)… „þetta er svo aumur klúbbur að þeir hafa ekki sín eigin lög, heldur taka þeir lög annarra félaga og breyta textanum!“.

En þegar ég komst loksins í sætið var það fyrsta sem ég sagði við Magga (einn heitasta Tottenhams stuðningsmanninn í bænum), „nú *hata* ég Tottenham“ – en það var nú runnið af mér daginn eftir, svo því sé haldið til haga.

Og svo má alveg taka fram að stemmingin á vellinum var frábær, einhver sú besta sem ég hef upplifað á leik á Englandi, amk. þann tíma sem ég var á vellinum.

Jæja, leikurinn fór eins og hann fór en þegar 20 mínútur voru liðnar af seinni hálfleik fór ég út og inn á hótel. Ég hafði pantað leigubíl tímanlega, þannig að ég kæmist örugglega af stað vel áður en umferðin eftir leik færi að þyngjast – og hafði fengið staðfestingu áður en leikurinn hófst að hann yrði öruggulega tímanlega, skýrði hvers vegna hann mætti ekki vera seinn og hafði líka útskýrt vel þegar ég pantaði.

En svo var ekkert að gerast… ég hringdi og sá sem svaraði vissi ekki neitt, sagðist vera á skrifstofunni í Luton og það væri bílstjóri á staðnum, sá myndi hringja. Ekkert gekk, og ég hringdi aftur, hann gaf mér samband við bílstjórann sem sagðist myndu hringja eftir 5-10 mínútur þegar hann væri kominn.. ég benti honum (frekar fúll) á að hann hefði átt að vera kominn, en gat svo sem lítið annað gert.

Hann hringdi aldrei. Ég reyndi margsinnis að hringja, bæði í hann og skrifstofuna… mögulega var mikið álag á símkerfunum þarna vegna allra vallargestanna. Skrifstofan svaraði loksins þegar Viktor (sem var kominn af vellinum) hringdi úr bresku númeri. Þá var svarað og sagt að bíllinn væri fyrir aftan hótelið. Ekki höfðum við grun um hvað það þýddi að vera „fyrir aftan hótelið“ og sá á skrifstofunni vissi það ekki heldur! Við spurðum um númerið á bílnum – vorum sem sagt komnir út á líklegustu götuna að leita – en sá á skrifstounni vissi það ekki heldur, hélt að það endaði kannski á „58“. Við hlupum fram og til baka, enginn bíll var með númer sem endaði á „58“ og enginn virtist líklegur til að vera að leita að farþega. Við hringdum aftur, úr Viktors síma, og komumst að lokum að því að hann hefði keyrt frá hótelinu (!) upp að vellinum, 10-15 mínútur frá okkur og sæti þar, fastur. Öll umferðin var að sjálfsögðu stopp, allt bókstaflega pikkfast (það hafði verið lítil sem engin umferð þegar ég kom af vellinum).

Nú var klukkan orðin þrjú, korter í að hliðið lokaði á flugvellinum og 45 mínútur í flug. Það hefði tekið mig 10-15 mínútur að finna bílinn (að því gefnu að hann hefði ekki tekið upp á að fara eitthvert annað), þetta var 35-55 mínútna akstur við venjulegar aðstæður. Þannig að ég kvaddi og ákvað að sleppa farinu – enda ekki gefið, ég hafði pantað hjá þjónustu sem virtist nokkuð örugg en að sama skapi ekki sú ódýrasta. Bílstjórinn var nokkuð sár, spurði hvað hann ætti að gera, hann hefði komið frá Luton til að sækja mig… Ég skal játa að ég hafði ekkert sérstaklega mikla samúð með honum, benti honum á að hann hefði betur komið á réttum tíma, jafnvel á réttan stað.

Nóg um það. Ég missti af fluginu og hljómleikunum um kvöldið. Ég skoðaði nokkur möguleg flug, en hefði ekki náð. Það hjálpaði ekki að það leit út fyrir að Reykjanesbrautin yrði lokuð (kom í ljós að það var eitthvað lítið). Og ekki var í boði að seinka hljómleikunum þannig að ég næði.

Þá settist ég inn á hótel, þau á Novotel sýndu mér fullan skilning og ég fékk herbergi á góðu verði. En ég ætlaði að klára að kjósa Skúla í prófkjöri Samfylkingarinnar, en þá kom í ljós að ég var ekki á kjörskrá, einhver á skrifstounni sagði að ég hefði afskráð mig 2013… sem er nokkuð undarlegt því ég er viss um að ég kaus 2014.

Það gekk ekki eftir, en sem betur fer náði Skúli þriðja sætinu, þannig að ekki þurfti ég að hafa (mikinn) móral yfir því.

Viktor fór að hitta vini sína, en ég fór með Magga og Þórhalli á Belgo… fengum fínan mat og góða bjóra. Dóluðum okkur svo á milli bara, enduðum á Casino þar sem ég tapaði 10 pundum en Maggi vann 120, Þórhallur hætti reyndar snemma, en ég veit ekki hvernig gekk. Vorum samt ekki komnir inn á hótel fyrr en undir þrjú.