John Cleese

Mikið skelfilega var eitthvað sorglegt að sitja undir John Cleese í Hörpunni.

Ég hef alltaf haft gaman af Monty Python, Fawlty Towers, myndunum sem hann hefur leikið í og jafnvel fræðsluefni frá honum – auðvitað mis gott, sumt frábært, annað svona og svona, eins og gengur – og auðvitað slatti frekar dapur.

Nú var hann með sýningu í Hörpu, flottur salur og ekki gefið að kaupa sig inn, tíu þúsund á mann.

En mikið hrikalega var þetta innihald „ódýrt“.

„Sýningin“ gekk út á að spila brot úr gömlum sjónvarpsþáttum og kvikmyndum, jafnvel auglýsingum… og spjalla lítillega í kringum þetta. Fínasta efni, en við erum marg búin að sjá megnið af þessu og hefðum getað horft á þetta heima. Meira að segja frásagnirnar í kringum efnið eru marg tuggnar (nei, ég ligg ekki yfir öllu sem frá honum kemur). Og brandararnir sem flutu með voru margir orðnir þreyttir og lúnir þegar ég var í menntaskóla – og það er mjög langt síðan ég var í menntaskóla.

Það má kannski líkja þessu við að kaupa sig inn á hljómleika hjá hljómsveit sem á fullt af fínu efni og þér er bara boðið upp á YouTube klippur af lögunum þeirra.

Það hefði verið eitthvað nær að kalla þetta „Not At All The Last Chance To See Video Clips From My Movies And TV Shows Before I Die – And Of Course Plenty Of Time After I’m Dead“.

Á endanum var ég eiginlega farinn að vorkenna honum. Á sínum tíma mjög frumlegur og oftast fyndinn, en einhvern veginn gamall og lúinn – og hafði ekki upp á annað að bjóða en þetta til að ná sér í smá aur.