Flokkaskipt greinasafn: Ferðir

IBC 2018

Kíkti á IBC í Amsterdam enn eitt árið, ekki mörg verkefni, en eitt og annað kom upp og vonandi var ferðin „réttlætanleg“.

Ég nýtti mér Saga Lounge aðganginn í morgunmat, en var ekki lengi, enda Gummi á flugvellinum. Flugvélin þurfti að bíða í tvo tíma, fyrst var tilkynning um bilun í hreyfli, skipt um tölvubúnað og allt í lagi. Vélin fór þannig tæpum tveimur tímum seinna í loftið en til stóð, en lenti rúmlega klukkutíma seinna, eða 14:15, var samt kominn á In De Wildeman 15:00.

Ég var rétt að panta fyrsta bjórinn þegar Guðjón Hrafn hringdi og sagði mér fréttirnar af ISAL, þeas. að hætt hefði verið við söluna til Hydro.

Í öllu falli… upp á RHO hótel við Dam eftir tvo bjóra og smárétt á Wildeman og svo bjórflakk þar til kom að kvöldmat á Jansz. Lagði mig eftir matinn í nokkra klukkutíma og kíkti svo á EuroPub og Cafe Belgique og fleiri bari fyrir svefninn.

Á laugardeginum greip ég nýja lest beint upp á RAI og dagskráin hófst með fundi með Árna, Jóni Ívars og Kára frá Sýn með RtSoftware. Heimsótti fullt af fyrirtækjum, svona af gömlum vana, en lítið spennandi. Tveir bjórar „á ströndinni“ en búinn með dagskrána snemma og fór niður í bæ. Kíkti á Temple og De Bekeerde Suster á meðan ég horfði á fótbolta í símanum.

Svindlaði svoa aðeins á reglunni að fara bara á nýja veitingastaði og fór á Savini. Horfði svo á bikarúrslitaleik Breiðabliks og Stjörnunnar, svekkjandi tap í vítakeppni. Fór á Casino sem var ferð til 90 Evra fjár áður en datt aftur í bæinn í nokkra loka bjóra.

Sunnudagurinn fór svo aðallega í að reyna að sjá eitthvað nýtt og spennandi – en varð að mestu fyrir vonbrigðum. Hætti snemma og fór á bjórrölt áður en ég fór á Mr. Porter, verulega flottan veitingastað á 6. hæð (og glæsilegu útsýni) í miðbænum.

Amsterdam - IBC - 9-1

Einn bjór í miðbænum og svo upp á hótelið í Hoofdorp, ekki langt frá Schiphol. Einn bjór og einn gin & tónik fyrir svefninn… sem sagt frekar léleg frammistaða.

Heim á hádegi á mánudegi, kominn heim seinni partinn.

Sumarfrí 2018, Krít (og Amsterdam)

Við ákváðum að sleppa því að fara til Rússlands á HM og taka þess í stað gott „leti“ sumarfrí, þeas. gera nákvæmlega ekki neitt annað en að liggja í leti, lesa, drekka bjór, borða góðan mat og drekka eitthvað annað en bjór!

Stutta útgáfan er að þetta gekk fullkomlega eftir.

Megnið af tímanum var á Stalida (eða Stalis, hvort tveggja virðist vera rétt) ströndinni á Krít. Þar vorum við ótrúlega heppin með hótel, Talgo Beach. Við fengum tveggja hæða íbúð, með tvennum svölum, alveg við ströndina, frábær morgunmatur á hverjum degi og þjónustan eins og við værum með einkaþjón. Alveg sama hvað var, þau voru alltaf á tánum – eigendurnir, gríska Marianne og Peter hinn þýski voru alltaf klár – en mest mæddi samt á Aldo frá Albaníu. Hvað sem við þurftum og þurftum ekki, setti handklæðin á stólana á ströndinni, kom hlaupandi með bjór þegar okkur þóknaðist – og bætti oftar en ekki heimagerðu salati á brauði með.

20180817_123617-01

Tíminn þarna fór einfaldlega í að vakna í morgunmat, út á strönd, snarl og kaffi seinni partinn, fordrykkur á svölunum, út að borða um kvöldið, meiri bjór eða kokteilar og svo smástund úti á svölum fyrir svefninn.

Tíminn sem við sátum úti á svölum í fordrykk fyrir kvöldmat og svo síðasta drykk fyrir svefninn er kannski hvað eftirminnilegastur, stórkostlegt útsýni og skemmtilegur félagsskapur!

2018-08-03 20.03.02Almennt séð þá vorum við ekkert rosalega hrifin af veitingastöðunum, gríski maturinn einfaldlega ekkert sérstaklega spennandi og vín hússins, sem oft voru það eina sem var í boði, hálf döpur.

Hvítvínin voru þokkaleg, jafnvel ágæt, rósavínin sluppu en rauðvínin oftar en ekki ódrekkandi – þeas. þegar við fengum vín hússins. Á stöku stað mátti panta flösku og það munaði talsvert miklu. Við fundum svo barinn Street 38, en barþjónninn þar átti heldur ekki orð yfir hversu illa veitingastaðirnir stæðu sig í að bjóða upp á góð staðarvín.. og leyfði okkur að smakka ágætis rauðvín frá Krít. En jafnvel góðu rauðvínin eru frekar sæt og kannski ekkert rosalega spennandi, amk. ekkert sem við þurftum að taka með heim. Bjórúrvalið var takmarkað, gríski bjórinn svo sem fínn, en einhæfur til lengdar og nánast ekkert annað í boði, Amstel og Heineken fengust sums staðar en ekkert sérstaklega líkir nöfnum þeirra í Hollandi. Jú, Guinness og John Smith fengust í dósum, en…

Af veitingastöðunum var helst að við færum á ítölsku staðina, Amici, sem var frábær, Di Marino, sem var vel yfir meðallagi, og kínverska Jasmin, sem var fínn. Grísku Jannis, Maria’s og Maistrali voru kannski bestir af þeim grísku.

Við áttum nokkra uppáhaldsbari, Baya var fínn í lok kvölds fyrir kokteila og horfa á íslenska boltann í sjónvarpi Símans. Amudi var skemmtilegur, ágætur Mojito og hundur sem móðgaði Iðunni reglulega…

Og ekki má gleyma kaffibarnum, eða réttara sagt bakaríinu, Flavour, rétt fyrir ofan hótelið, sem við heimsóttum daglega til að fá frábært kaffi, Iðunn gjarnan með tvo Latte á meðan ég lét einn Cappuccino duga.

Við létum bæjarrölt að mestu leyti eiga sig, en almennt var frekar ódýrt að kaupa inn, föt, snyrtivörur ódýr – og stór bjór kannski á 1,50 Evrur á börunum.

Jú, við fórum í tælenskt nudd, ég var frekar illa haldinn eftir á en Iðunn mjög sátt.

Annars flugum við flugum til Oslóar miðvikudaginn 1. ágúst, gistum á flugvallarhóteli, Clarion, sem var ekkert sérstaklega nálægt flugvellinum, það bættust um 50% ofan á gistinguna í ferðir. Hótelið, þó það væri fjögurra stjörnu, var þar fyrir utan í endurnýjun og margt takmarkað, ekkert að fá að borða þegar við komum um eitt leytið, ekki einu sinni „room service“. Sem betur hafði ég gripið einhverja samloku á flugvellinum, og jú, það fylgdi lítil rauðvínsflaska. Þá var herbergið heitt og loftlaust, engin loftræsting og iðnaðarmennirnir sem voru að vinna að endurbótum höfðu gleymt að ryksuga.

Í öllu falli þá fórum við til Krítar seinni partinn næsta dag, lentum í Heraklion frekar seint og fórum beint inn á hótel þar sem við gistum áður en við fórum til Stalida. Náðum örstuttu bæjarrölti fyrir svefninn, gripum einn bjór á ströndinni og annan í hverfisbar hótelsins. Leigubílstjórinn sem keyrði okkur af flugvellinum inn á Atrion hótelið í Heraklion hafði átt íslenskan æskuvin, Björn, var nokkuð ræðinn og skemmtilegur þannig að við sömdum við hann um að skutla okkur til Stalida daginn eftir, enda sagðist hann uppalinn þar. Hann ætlaði nú samt aldrei að finna hótelið okkar þegar þangað kom.

Við fórum einn daginn til Malia, fannst ekki spennandi og stoppuðum ekki lengi.

Svo var búið að segja okkur að það væri eiginlega skylda að heimsækja Santorini. Helga Jóna & Óskar voru líka á Krít, en um tvo og hálfan tíma frá okkur. Fyrst hljómaði rosalega spennandi að vera í fríi „á sama stað“ en svo kveiktum við á að þetta var kannski svolítið eins og að vera í London annars vegar og Manchester hins vegar. En þau höfðu ákveðið að fara til Santorini, þannig að við stilltum okkur á að fara sama dag reyna að hitta á þau. Skondin tilviljun að ég hafði einmitt geymt mér að lesa Blóðengil hans Óskars og tók líka Hilmu til endurlestrar, einu tvær bækurnar sem ég var með fyrir utan Kyndilinn.

Við þurftum að leggja af stað um sjö um morguninn, grípa rútu 7:25, ferjan lagði af stað 9:30 og var komin um 13:00. Þá tók við smá bið eftir rútu sem loksins skilaði okkur til Oia. Og þar smellpassaði að hitta Helgu Jónu & Óskar og „fjölskyldu“ í mat. Eftir það var eiginlega kominn tími til að fara í rútu (bíða og leita) og fara til Fira. Það tók sinn tíma að komast af stað, við náðum einum bjór og einum Hendricks Gin og Tónik áður en við þurfum að fara aftur að leita og bíða eftir rútu. Sú rúta fór með okkur aftur í ferjuna, þar tók við sigling og önnur rúta, þannig að við vorum ekki komin heim á hótel fyrr en eitthvað eftir miðnætti. Í ferjunni var ansi dapur morgunmatur og kvöldmatur, en dugði svo sem til að halda í okkur lífi.

Virkilega gaman að koma til Santorini og frábært að hitta Helgu Jónu & Óskar en mikið svakalega var þetta lítið hlutfall af Santorini – við náðum kannski þremur tímum á staðnum á móti fimmtán tímum í rútum og ferjum.

Á heimleiðinni stoppuðum í Amsterdam, komum seint á föstudeginum, Sheraton hótelið frábært, sérstaklega rúmið, en allt lokað þegar við komum. En þau vísuðu okkur á opna veitingastaði á flugvellinum sem björguðu okkur.

Hina tvo dagana gistum við á Krasnapolsky, sem er auðvitað alvöru hótel, þjónustan frábær, morgunmaturinn dugar sem hádegismatur og staðsetningin frábær, sparar talsverðan tíma (og pening) í ferðir.

Það kom í ljós að Stefán Freyr var á ferðinni í gegnum Amsterdam, frá Maastricht til Stokkhólms. Hann þekkti ekki vel til baranna í Amsterdam þannig að við höfðum verk að vinna, nokkrir eðal bjórbarir heimsóttir og svo lauk ferðinni á Whisky barnum. Um kvöldið stóð Vasso ekki alveg undir væntingum, ég fékk fína steik en Iðunn óheppin.

Sunnudagurinn fór í búða- og blómamarkaðsráp.. með tilheyrandi bjórstoppum.

20180819_193429-01

En Kobe nautasteik um kvöldið á Toro Dorado – ég var ekki að kunna að meta hana, en Iðunni fannst hún frábær, þannig að við skiptum og ég fékk fínustu nautasteik.

Mánudagurinn var svo hefðbundin skipulag á pökkun vegna yfirvigtar, út á flugvöll á síðustu stundu og svo að hanga lengi að bíða eftir að komast í vélina.

Hér er svo eitthvað af myndum.

Las Vegas, 2018

Löngu ákveðin ferð með Jóhönnu & Jóni til Las Vegas, búin að vera á dagskrá lengi og loksins…

Til Las Vegas

Ferðin byrjaði svo sem „rólega“, talsverð bið í „check-in“ í Keflavík, ekki hægt að tékka inn af vefnum, þeas. alla leið, og þegar til kom, þá var það heldur ekki hægt í Kaflavík.

Fluginu okkar hafði verið breytt vegna þess að engar líkur voru á að við myndum ná tengifluginu í Seattle, þar sem Alaska Airlines höfðu flýtt sínu flugi. Svo sem vel gert hjá IcelandAir að sjá þetta og færa okkur í flug til Chicago og þaðan til Las Vegas. Það er að segja ef það hefði ekki gleymst að láta okkur vita!

En nú höfðum við tvo og hálfan tíma til að fara í flugið til Las Vegas og hugsuðum okkur gott til glóðarinnar að finna einhvern mat, þó ekki væri nema á flugvellinum í Chicago.

Flugið til Chicago var fínt, svona eins gott og flugferð getur verið… en svo tók smá tíma að komast að vegabréfaeftirlitinu. Maturinn var orðinn að samloku og bjór. Í vegabréfaskoðuninni var komin ný tækni til að skanna vegabréf og fingraför. Þetta hefði verið fínt ef allir hefðu ekki líka þurft að fara í gegnum gamla vegabréfaeftirlitið! Biðraðirnar voru ansi ruglingslegar og einhvers konar atvinnubótavinna í gangi við að vísa fólki fram og til baka. Þetta tók sem sagt sinn tíma.

Þegar við vorum komin í gegn þurftum við að sækja töskurnar og setja í flugið til Las Vegas, það tók sinn tíma, og hefði tekið enn lengri tíma ef ekki hefði verið stúlka sem var að aðstoð farþegar vegna hæggengrar biðraðar. Aftur vorum við Jón að fárast yfir vinnubrögðunum.

Næst var að fara á milli flugstöðvabygginga („terminala“), fyrst bið eftir strætó (einhver bilun þar) og síðan verulega löng leið að rétta útganginum. Samloka og bjór voru orðin að bjór. Og þá ansi góð bið í öryggishliðinu sem tók að sjálfsögðu sinn tíma – og vel það.

Við rétt náðum vélinni áður en hliðið lokaði, Jón spurði hvort það væri matur um borð („food“), stúlkan í afgreiðslunni sagði „Yes, it is full“, hún hafði sem sagt misskilið, við spurðum aftur og fengum nú að vita að enginn matur væri í boði um borð í vélinni. Við Jón fengum fimm mínútur til að hlaupa í næstu sjoppu og kaupa vatn og samlokur. Iðunn og Jóhanna þurftu að hanga á hliðinu til að halda því opnu svo við Jón fengjum að fara um borð.

Fjögurra tíma frekar leiðinlegt flug í þröngum sætum, komin nótt hjá okkur en ég náði lítið að sofna. Þegar það tókst var ég farinn að breyta stillingunni á sjónvarpinu hjá sessunautnum. Ekki viljandi samt. Flugvélin var nefnilega svo snilldarlega hönnuð að stjórnborðið fyrir sjónvarpið var í sætisarminum. Sem þýddi að í hvert sinn sem ég slakaði aðeins á og handleggurinn lagðist á sætisarminn, þá skipti ég um rás hjá konunni sem sat við hliðina á mér!

Í öllu falli, þetta hafðist og við vorum komin upp á hótel um rétt fyrir sex að íslenskum tíma, um ellefu að staðartíma. Við náðum nú samt smá hálf skyndibita og bjór fyrir svefninn.

Las Vegas - lending-1

Verslun og Il Fornaio

Við ákváðum að verslunarflakki væri best af lokið… en hófum samt daginn á rölti niður götuna frá New York New York, Strip, langleiðina að Ceasars Palace, gripum bjór þar og tókum svo leigubíl yfir í North Premium Outlet.

Einhver hefur ákveðið að það borgaði sig ekki að bjóða upp á bjór eða aðra nothæfa drykki í þessu verslunarþorpi, þannig að við styttum viðveruna verulega. Iðunn náði reyndar fjórum pörum af skóm og við hin einhverju smálegu.

Um kvöldið áttum við borð á Il Fornaio, sem er einmitt á New York New York. Við tókum nokkra fordrykki áður en við mættum við í matinn, sem var svo sem allt í lagi en ekkert meira en það.

Eitthvað var úthaldið lítið þannig að við fórum frekar snemma að sofa, við Iðunn reyndar eftir smá rúllettu sem skilaði 80 dollurum.

En mikið svakalega hefur Las Vegas breyst – bæði hótelum og fólki og spilakössum fjölgað.

Okkur Jóni fannst nóg um árið 2008. Þá voru reyndar byggingarkranar á hverju horni, þeir hafa heldur betur verið nýst, því núna voru þær byggingar risnar og hvert risa hótelið við annað á „Stripinu“. Göngubrú yfir flest gatnamót og við ekki lengur að rölta hálfpartinn úti á götu. Gaurarnir með nafnspjöld ungra áhugasamra stúlkna voru farnir og ekki lengur hægt að gægjast út í eyðimörkina á milli húsa.

Las Vegas - 5-1

Sunnudagur

Fengum okkur góðan morgunmat og settumst út við sundlaug með bjór og vindla og sígarettur.

Dagurinn leið svona frekar rólega í bjór og kokteilum og pólskri pylsu.

Um kvöldið fórum við svo á Wing Lei, kínverskan veitingastað á Wynn hótelinu. Þetta var alvöru veitingastaður með fyrsta flokks þjónustu, meira að segja töskurnar þeirra Iðunnar og Jóhönnu fengu sérstaka barnastóla – og hatturinn minn mátti vera með. Minn matur frábær, aðrir mjög sáttir, en kannski ekkert meira en það.

En þetta Wynn hótel. Við Jón höfðum lýst því fjálglega hversu flott Ceasars Palace væri og hvað allt væri yfirdrifið þar. Það er samt eins og gistiheimili fyrir námsmenn í samanburði við Wynn… enda sagði leigubílstjórinn sem ferjaði okkur frá Wynn yfir á Ceasars Palace að gestirnir á CP kæmu með áætlunarflugi á meðan gestirnir á Wynn mættu í eigin vélum. Leigubílstjórinn missti nú reyndar trúverðugleikann þegar leið á ferðina, sagðist ekki hafa stutt Trump en væri orðinn stuðningsmaður hans og fór ansi lauslega með staðreyndir.

Ceasars Palace er reyndar orðið enn flottara og yfirdrifnara en það var, en nær nú samt ekki Wynn… kannski einhvers konar tímanna tákn að margir stafirnir í ljósaskiltinu með nafninu voru bilaðir… á báðum hliðum.

En, aftur var tímamunurinn að trufla og við vorum ekki lengi.

Las Vegas - Ceasars Palace - Iðunn - 3-1

Mánudagur

Dagurinn byrjaði heldur betur vel með frábærum fréttum úr prófkjöri Pírata, Alexandra í þriðja sæti í Reykjavík, Dóra Björt í því fyrsta.

Við Iðunn þurftum auðvitað að prófa póker mót, völdum $80 mót á MGM, mér gekk mjög vel framan af þegar upphæðirnar voru litlar, á meðan Iðunn fékk ekki spil. En svo þegar „blindarnir“ fóru að hækka reyttist þetta fljótlega af mér, sérstaklega eitt vont spil, á meðan Iðunn komst í gang. Iðunn endaði reyndar í 9 sæti, ekki nóg til að fá vinning.

Svo náðum við stuttri stund við sundlaugina og einhverjum bjórum áður en við fórum niður í „gamla bæinn“.

Talsvert önnur stemming þar, meiri götustemming en í nýja hlutanum… fórum á Oak & Ivy barinn í „gámahverfinu“ og fengum stórundarlega og um leið stórskemmtilega Whisky drykki.

Las Vegas - Oak Ivy - 2-1

En þaðan á Andiamo, ítalskan veitingastað sem er númer eitt hjá TripAdvisor í Las Vegas – ég fékk mér nautalund, Jón og Iðunn T-Bone og Jóhanna humar risotto (muni ég rétt). Einhver allra besta steik sem við höfum fengið, Jón kláraði sína, en Iðunn náði ekki hálfri steik.

Því miður gleymdi ég hattinum mínum, enda engir barnastólar fyrir hatta eins og á Wing Lei.

En kvöldið var ekki búið, við kíktum yfir á 107 SkyLounge, bar á 107. hæð í Stratosphere turninum. Turninn snerist og Jón fór fljótlega aftur niður á meðan við fengum Martini Espresso og dáðumst að fáránlegu útsýninu.

Smá mistök í lokin að grípa Macallan, en svo sem eðal drykkur.

Las Vegas - Skylounge - 11-1

myndir

Langur laugardagur í London

Laugardagur í London, Tottenham-Arsenal á Wembley.

Hljómleikar á Hard Rock um kvöldið með Taugadeildinni, Lost og Helga & Hljóðfæraleikurunum.

Stíf dagskrá, en var búinn að undirbúa vel og þetta átti alveg að ganga. Auðvitað er alltaf einhver áhætta, en ég var búinn að ákveða að fórna frekar seinni hluta leiksins en að missa af hljómleikunum.

Við Viktor gistum á Novotel hótelinu rétt við Wembley, Maggi og Þórhallur vor þarna líka. Dagurinn byrjaði svo sem vel, fínn enskur morgunmatur og einn bjór áður en við héldum á völlinn (gerði ráð fyrir að þola 1-2 bjóra þó ég væri að fara að keyra heim frá Keflavík um kvöldið).

En þetta var nú eiginlega það eina jákvæða.

Við lögðum þokkalega tímanlega af stað en það var löng biðröð við inngangana. Viktor var með sæti á „hinum“ endanum og ég týndi Magga og Þórhalli. Í tölvupóstinum frá Tottenham klúbbnum, sem ég var nýgenginn í, kom skilmerkilega fram í hvaða sæti ég ætti að vera, en ekki hvaða inngang ég ætti að nota. Ég spurði til vegar og var bent á inngang D… þar var löng biðröð og eftir smástund kom vallarstarfsmaður og sagði okkur að nota inngang E, þar væri stutt röð. Fínt og enn þá nægur tími. En þá brá svo við að mér var ekki hleypt inn. Ég var með kort frá Tottenham klúbbnum en ekki venjulega miða.

Wembley - febrúar 2018 - 1

 

Hófust þá hlaup á milli nokkurra staða, mér var stöðugt vísað eitthvert annað, um tíma vildu þeir endilega hleypa mér inn á einhverjum „rauðum dregli“, þrír starfsmenn staðfestu að ég ætti að fara þar og sá fjórði leitaði vel og vandlega að vopnum á mér. En sá fimmti stoppaði mig og sendi mig aftur að leita að aðstoðar í miðasölu. Ég fann miðasölu eftir nokkur hlaup en var þá sagt að fara í „hina“ miðasöluna. Þar var nokkur bið, enda virtust margir vera í vandræðum. Að lokum komst ég að og var sagt að ég hefði reynt að nota kortið við inngang E (sem var vissulega rétt, enda hafði ég verið sendur þangað) en hefði átt að nota inngang G. Gott og vel, fór þangað en tók tíma að finna númerið á sætinu.. Maggi fann það fyrir mig ég var kominn í sætið þegar 22 mínútur voru liðnar af leiknum. Sætin okkur voru auðvitað rétt fyrir neðan þakið og nánst fyrsta röðin sem sat í rigningunni.

Ég hef alltaf verið jákvæður gagnvart Tottenham, svona það lið sem ég „kann best við“ fyrir utan Arsenal. Mitt lið er Derby og þó ég styðji Arsenal, eingöngu vegna Wenger, þá get ég alveg leyft mér að sleppa því að taka þátt í einhverjum ríg á milli Norður-Lundúna félaganna. Reyndar er nokkuð til í því sem Viktor (og Guðjón) hafa verið að bauna á Tottenham stuðningsmenn (enda eru þeir alvöru Arsenal aðdáendur)… „þetta er svo aumur klúbbur að þeir hafa ekki sín eigin lög, heldur taka þeir lög annarra félaga og breyta textanum!“.

En þegar ég komst loksins í sætið var það fyrsta sem ég sagði við Magga (einn heitasta Tottenhams stuðningsmanninn í bænum), „nú *hata* ég Tottenham“ – en það var nú runnið af mér daginn eftir, svo því sé haldið til haga.

Og svo má alveg taka fram að stemmingin á vellinum var frábær, einhver sú besta sem ég hef upplifað á leik á Englandi, amk. þann tíma sem ég var á vellinum.

Jæja, leikurinn fór eins og hann fór en þegar 20 mínútur voru liðnar af seinni hálfleik fór ég út og inn á hótel. Ég hafði pantað leigubíl tímanlega, þannig að ég kæmist örugglega af stað vel áður en umferðin eftir leik færi að þyngjast – og hafði fengið staðfestingu áður en leikurinn hófst að hann yrði öruggulega tímanlega, skýrði hvers vegna hann mætti ekki vera seinn og hafði líka útskýrt vel þegar ég pantaði.

En svo var ekkert að gerast… ég hringdi og sá sem svaraði vissi ekki neitt, sagðist vera á skrifstofunni í Luton og það væri bílstjóri á staðnum, sá myndi hringja. Ekkert gekk, og ég hringdi aftur, hann gaf mér samband við bílstjórann sem sagðist myndu hringja eftir 5-10 mínútur þegar hann væri kominn.. ég benti honum (frekar fúll) á að hann hefði átt að vera kominn, en gat svo sem lítið annað gert.

Hann hringdi aldrei. Ég reyndi margsinnis að hringja, bæði í hann og skrifstofuna… mögulega var mikið álag á símkerfunum þarna vegna allra vallargestanna. Skrifstofan svaraði loksins þegar Viktor (sem var kominn af vellinum) hringdi úr bresku númeri. Þá var svarað og sagt að bíllinn væri fyrir aftan hótelið. Ekki höfðum við grun um hvað það þýddi að vera „fyrir aftan hótelið“ og sá á skrifstofunni vissi það ekki heldur! Við spurðum um númerið á bílnum – vorum sem sagt komnir út á líklegustu götuna að leita – en sá á skrifstounni vissi það ekki heldur, hélt að það endaði kannski á „58“. Við hlupum fram og til baka, enginn bíll var með númer sem endaði á „58“ og enginn virtist líklegur til að vera að leita að farþega. Við hringdum aftur, úr Viktors síma, og komumst að lokum að því að hann hefði keyrt frá hótelinu (!) upp að vellinum, 10-15 mínútur frá okkur og sæti þar, fastur. Öll umferðin var að sjálfsögðu stopp, allt bókstaflega pikkfast (það hafði verið lítil sem engin umferð þegar ég kom af vellinum).

Nú var klukkan orðin þrjú, korter í að hliðið lokaði á flugvellinum og 45 mínútur í flug. Það hefði tekið mig 10-15 mínútur að finna bílinn (að því gefnu að hann hefði ekki tekið upp á að fara eitthvert annað), þetta var 35-55 mínútna akstur við venjulegar aðstæður. Þannig að ég kvaddi og ákvað að sleppa farinu – enda ekki gefið, ég hafði pantað hjá þjónustu sem virtist nokkuð örugg en að sama skapi ekki sú ódýrasta. Bílstjórinn var nokkuð sár, spurði hvað hann ætti að gera, hann hefði komið frá Luton til að sækja mig… Ég skal játa að ég hafði ekkert sérstaklega mikla samúð með honum, benti honum á að hann hefði betur komið á réttum tíma, jafnvel á réttan stað.

Nóg um það. Ég missti af fluginu og hljómleikunum um kvöldið. Ég skoðaði nokkur möguleg flug, en hefði ekki náð. Það hjálpaði ekki að það leit út fyrir að Reykjanesbrautin yrði lokuð (kom í ljós að það var eitthvað lítið). Og ekki var í boði að seinka hljómleikunum þannig að ég næði.

Þá settist ég inn á hótel, þau á Novotel sýndu mér fullan skilning og ég fékk herbergi á góðu verði. En ég ætlaði að klára að kjósa Skúla í prófkjöri Samfylkingarinnar, en þá kom í ljós að ég var ekki á kjörskrá, einhver á skrifstounni sagði að ég hefði afskráð mig 2013… sem er nokkuð undarlegt því ég er viss um að ég kaus 2014.

Það gekk ekki eftir, en sem betur fer náði Skúli þriðja sætinu, þannig að ekki þurfti ég að hafa (mikinn) móral yfir því.

Viktor fór að hitta vini sína, en ég fór með Magga og Þórhalli á Belgo… fengum fínan mat og góða bjóra. Dóluðum okkur svo á milli bara, enduðum á Casino þar sem ég tapaði 10 pundum en Maggi vann 120, Þórhallur hætti reyndar snemma, en ég veit ekki hvernig gekk. Vorum samt ekki komnir inn á hótel fyrr en undir þrjú.

 

Vetrarstarfið

jæja, komið haust og „vetrarstarfið“ að hefjast.

Vonandi verða æfingar Fræbbblanna reglulegri og vonandi klárum við efni á nýja plötu. Það er einhverra hluta vegna, alltaf snúið að ná mörgum æfingum yfir sumarið. Það er einhver spilamennska framundan, að minnsta kosti Iceland Airwaves í byrjun nóvember, og vonandi nokkur skipti, þar fyrir utan.

Svo er fótbolti með stórskemmtilegum Postulahóp á hverju mánudagskvöldi, alltaf hörkukeppni og ekki verra að hafa titil að verja í þetta sinn.

Þá er karate hjá Breiðabliki tvisvar til þrisvar í viku, í þetta skipti stefnt á fyrsta „alvöru“ beltið, þeas. það brúna… verður væntanlega erfitt, en ég ætti að geta mætt reglulega – sem er, auk góðra þjálfara, lykillinn að því að ná framförum.

Við gerum ráð fyrir að spila póker einu sinni í mánuði, spilakvöld sem snúast ekki síður um bjórsmökkun en póker, en hafa heppnast sérstaklega vel.

Og þá treysti ég á reglulega matarklúbbshittinga, bæði hjá Goutons Voir og Rúv-Tops… (sem hefur ekkert lengur með Rúv að gera).

Þarf fyrir utan grunar mig að við eigum eftir að bjóða góðu fólki í mat og jafnvel að okkur verði boðið í mat þegar svo ber undir… og ef ekki, þá fer ekkert illa um okkur hér í Kaldaselinu.

Ein löng helgarferð er komin á dagskrá, Prag í lok september, með Brynju & Óskari. Prag er næst síðasti staðurinn sem við eigum eftir að heimsækja af löngum lista sem við settum upp fyrir 15-20 árum – sá síðasti Whisky ferð til Skotlands.

Í þetta skiptið verða breytingar í vinnunni hjá mér, ég verð ekki lengur launþegi heldur dottinn aftur í að vera með eigin rekstur.

Amsterdam, einu sinni enn

Mér telst svo til að þetta hafi verið sautjánda heimsóknin mín til Amsterdam. Það fer reyndar aðeins eftir því hvernig er talið, í einni ferðinni byrjuðum við langa helgi í Amsterdam, fórum svo til Berlínar og enduðum aftur á langri helgi í Amsterdam… ég tel það sem tvær heimsóknir.

Í þetta skiptið var Norður Evrópu mót Deloitte í fótbolta og ég mætti lítið sofinn í flug klukkan 6:00. Frekar þröngt í vélinni og ég náði lítið að sofna.. en var kominn á hótelið, Caransa við Rembrandtplein um hádegi og náði aðeins að hvílast.. það var móttaka við hliðina á hótelinu og svo einhvers konar partý seinna um kvöldið. Iðunn komst eftir smáhremmingar um hálf tíu og við fórum að borða.

Amsterdam - Rembrantdplein - 2

 

 

Heim frá Stokkhólmi

Ég fékk svo fínasta morgunmat á grillinu á skipinu sem tók land um 10:15.

Þaðan upp á Arlanda og í flug 14:30.

Ekki kom til að ég þyrfti að svara spurningum af vinnufundi í flugvélinni, ekki þurfti ég að mæta á vinnufund strax eftir að ég lenti og svo datt líka upp fyrir að hitta tilvonandi viðskiptavini um kvöldið.

Undarlegt samt að fá skilaboð í flugi (með WiFi tengingu) og fæ skilaboð frá Google, „Heavy traffic in your area“.

En frábært að vera kominn heim, Iðunn rúllaði til Keflavíkur og beið eftir mér á meðan ég beið eftir töskunum í nokkuð góða stund.