Flokkaskipt greinasafn: Ferðir

Jónatan fær nafnið staðfest – Riga, Tallinn og Stokkhólmur

Riga

Þá var kominn tími á fjölskylduferð til Riga, Guðjón var mættur en við Iðunn, Alexandra og Viktor flugum út að kvöldi 31. júlí, rétt fyrir tíu og vorum lent fyrir fjögur um nóttina.

Við Iðunn áttum ekki pantað herbergi fyrr en á hádegi daginn eftir en hótelið bjargaði okkur ferðarúmi inni hjá Alexöndru og Viktori.

Okkar beið reyndar freyðivín frá Ilze en við lögðum ekki í að opna það um nóttina.

Fyrsti dagur

Þá var komið að því að hitta Jónatan í fyrsta skipti í meira en mánuð. Ilze var að vinna og dagurinn frekar rólegur. Ilze og Elina buðu svo upp á alls kyns góðmeti seinni partinn og svo fórum við á veitingastaðinn, Fazenda Bazar, þar sem Jonni vildi leyfa okkur að smakka bjór sem hann hafði hlakkað til að leyfa okkur að smakka, Valmiermuiža.

Þegar til kom þá var bjórinn ekki í boði á staðnum, en fengum að smakka á Klondaika Tex-Mex staðnum eftir mat. Það kom reyndar í ljós að við Iðunn höfðum einmitt fengið hann fyrr um daginn. Mjög góður, en ekki viss um að ég sé eins forfallinn og Jonni.

Eftir stutt spjall við hollenskan DJ og hljóðmann (Vengaboys) fórum við, til þess að gera snemma, að sofa.

Riga - 102-1-3

Undirbúningur

Ilze var búin að panta Iðunni í „vinnustofu“ við að undirbúa matinn fyrir skírnina og Elina var með.

Við hin fórum á flakk með Jónatan, röltum í gegnum nálægan garð og niður í gamla bæ.

Þegar þangað var komið vildi Jónatan mat sinn og engar refjar, en við vorum ekki með neinn barnamat með okkur, Alexandra og Viktor settust með Jónatan á Garage (minnir mig) á meðan við Jonni hlupum fram og til baka að reyna að finna mat, fyrst út í buskann í boði Google, svo á apótek sem bauð ekki upp á neitt, svo matvöruverslun sem bauð heldur ekki upp á neitt og fundum svo loks í öðru og stærra apróteki. Jónatan fékk sitt að lokum, við pöntuðum smárétti og röltum til baka.

Þar beið okkar að smakka á sýnishornum og svo bauð Ilze upp á rif með kartöflum. Ieva og mamma hennar voru með okkur.

Skírnardagur

Við fórum út í búð eftir brauði og salti og mættum í loka undirbúning fyrir skírnina frekar snemma, svo upp í kirkjuna fyrir 11:00.

Riga - 383-1

Athöfnin var stutt, sem betur fer, því við skildum ekki orð.

Síðan var haldið inn í garð nálægu safni tileinkað einu virtasta skáldi Letta.

Virkilega vel heppnað, við vorum um 20 í veislunni, Ieva skírnarvottur og Ilze héldu ræður, vinkona þeirra söng nokkur lög og einhver lög voru í almennum samsöng sem flestir gátu tekið undir, einhver leikur tengdur dansi („Ingeborg frænka“) og óska-hnútaband til Jónatans.

Veitingarnar voru frábærar og flestar með lettnesku sniði, kannski fyrir utan lax og silung sem við höfðum mætt með.

Þá var gaman að hitta Juris, pabba Elinu, og spjalla yfir góðum vindli.

Svo var meiri tónlist, Guðjón spilaði nokkur lög á ukulele og við fórum ekki til baka fyrr en langt var liðið á daginn.

Við Iðunn ákváðum að grípa drykk eftir að búið var að skila öllu heim til Ilze, duttum fyrir tilviljun inn á stórskemmtilegan kokteil bar, Cloud Nine, sem var að halda upp á þriggja ára afmælið sitt með ansi skemmtilegri dagskrá.

Um kvöldið fórum við með „börnunum“ á ítalska staðinn Portofino, frábær matur en Jonni var ekki að kunna við viðmótið hjá þjóninum. Við Iðunn fengum okkur trufflu og humar ravioli, hvort tveggja fyrsta flokks.

Eftir matinn kíktum við aftur á barinn Tex-Max Klondaika, Viktor fór „snemma“ heim, en við hin duttum inn á Beer Museum, stórskemmtilegan bjórbar í götunni okkar, þar sem Jonni var auðvitað skyldugur að kaupa bjórinn Trúbadúr Magma.

En komumst loksins heim að sofa, örlítið lúin.

Bogfimi og fótbolta áhorf

Eitthvað riðlaðist dagskráin á sunnudeginum (sem var nú hvort sem er óljós) þegar við fréttum að vinur Ilze væri alvarlega veikur á spítala og hún yrði hjá honum eitthvað fram eftir degi.

Elina varð eftir heima en við hin, þmt. Jónatan, fórum á flakk.

Börnin fengu sér smárétti á Riviera en við Iðunn létum kaffi nægja.

Við Iðunn og Jónatan röltum svo aðeins á undan í áttina að miðbænum, stoppuðum svo í kaffi þannig að þau myndu ná okkur.

Þá settumst við niður í bjór, Alexandra bauð upp á snarl og Jónatan fékk sinn „bjór“ til að hita upp fyrir bogfimina.

Ég náði besta skorinu í bogfiminni, eða minnst vonda, áður en Alexandra og Viktor röltu með Jónatan heim.

Við Iðunn og Jonni settumst á Kiwi barinn að horfa á „Liverpool – Manchester City“ spilaum samfélagsskjöldinn á Englandi.

Alexandra og Viktor komu svo til baka og eftir leik fórum við á Steiku Haoss, fínar steikur, en ekkert meira en það – aðallega eftirminnilegt hvað þjónninn, Jónatan, var stressaður þó honum gengi þokkalega vel.

Aftur á Kiwi barinn að horfa á „Arsenal – Barcelona“, sem tapaðist í lokin, nokkuð sem Iðunn tók óþarflega mikið nærri sér.

Guðjón benti þjóninum á að það mætti alveg misskilja skiltið „All Blacks Stand“ við litlar vinsældir og að lyktin á karlaklósettinu jaðraði við eiturefnaárás, við enn minni vinsældir.

Við ætluðum á vindla Whisky barinn Oak Lounge, en sá reyndist lokaður og enduðum á Cloud Nine þar sem allir (nema ég) voru fyrir sig hrifnir af einhverjum popp-salt-smjör kokteil. Við Iðunn fórum heim eftir einn drykk, Alexandra fljótlega eftir það en Guðjón og Viktor tóku djammið alvarlega, fóru á annan bar niðri í bæ og entust eitthvað fram undir morgun.

Riga - 402-1

Búðarráp

Enn frekar óljóst hvernig dagurinn færi, Eric, vinur þeirra, enn mikið veikur. Einhver þynnka var að hrjá okkur, mismikil, en í réttu hlutfalli við endinguna kvöldið (nóttina) áður.

Við Iðunn og Alexandra fórum í verslunarmiðstöðina Spice þar sem við gerðum bara nokkuð góð kaup.

Við gripum smá snarl á Buberts seinni partinn, þeas. við Iðunn og Jonni, Alexandra kíkti undir lokin, allt í lagi snarl, Iðunn kannski óheppin.

Við buðum svo Ilze í mat á Riviera um kvöldið, frábær matur á mjög góðum stað, en við Iðunn áttum flug daginn eftir þannig að við entumst ekki lengi. Ég dró Iðunni og Viktor í að leita að bar sem sýndi „Huddersfield – Derby“ en fundum ekki (þrátt fyrir allt of langa leit) þannig að við enduðum inni á hóteli þar sem Viktor benti okkur á nokkur „hlaðvörp“ (PodCast) til að kanna.

Tallinn

Við Iðunn áttum flug með AirBaltic til Tallinn í hádeginu og þeir vöruðu okkur við að það væri vissara að mæta 3 tímum fyrir brottför vegna hugsanlegra biðraða.

Þannig að við tókum morgunmatinn snemma, kvöddum Alexöndru og Viktor og drifum okkur upp á flugvöll. Það tók kannski 15 mínútur að tékka inn, skila af okkur töskum og fara í gegnum öryggisleitina.

En okkur leiddist svo sem ekkert og komumst til Tallinn á tilsettum tíma.

Hótelið, Metropol Spa Hotel, var mjög flott, aðgangur að heitum pottum og fjórum tegundum af gufu.

Það var skilyrði að vera í sundfötum þannig að við drifum okkur í nálæga verslunarmiðstöð, keyptum sundföt og eitthvað meira áður en við komum okkur fyrir.

Reyndar datt ég óþægilega í einni gufunni en lifði það svo sem (augljóslega) af.

Við áttum svo borð á Olde Hansa, hafði smá áhyggjur af að Iðunn myndi ekki kunna að meta matinn.

En öðru nær, bæði var maturinn mjög góður, hentaði henni kannski betur en maturinn sem ég fékk þegar ég mætti með Postulunum fyrir tveimur árum – og hvort sem er stemmingin og umhverfið eftirminnilegt. Meira að segja undarlegur bjórinn smakkaðist vel og passaði vel við tilefnið.

Við kíktum á einn bar á Vana torgi fyrir svefninn en eitthvað lúin eftir flakkið og að vakna snemma.

Tallinn - 121-1

Dagur í Tallinn

Fínn dagur í Tallinn, frábær morgunmatur, þurftum að skipta sundbol sem hafði reynst gallaður en röltum svo niður í bæ, gripum bjór og Iðunn fann snyrtistofu fyrir augabrúnir, en fékk ekki tíma í klippingu.

Ég fór í nudd á meðan, þurfti að bíða smá stund og þar sem „yfirhalningin“ gekk hratt hjá Iðunni fór hún að leita að bar sem ég hafði stungið upp á. En henni tókst að villast all hressilega, fór um hálfa borgina og var komin nokkuð langt frá miðborginni og eitthvað lengra en hótelið. Ég fann hana á endanum og við fórum aftur niður í bæ, fyrst á Ill Draakon, stórskemmtilegur bar í kastala á aðaltorginu í gamla bænum, sérstakur bjór, pylsur og gúrkur og fussandi og sveiandi afgreiðslukonur í stíl. Þar næst á Beer House í næsta bjór áður en við röltum upp á hótel, reyndar með viðkomu á Scotland Yard barnum, sem tekur þemað alvarlega, áður en við kíktum stutt í heitan pott og gufu á hótelinu.

Um kvöldið áttum við borð á Tabula Rasa á St. Petersburg hótelinu, Iðunn ekki heppin með mat og minn svo sem ekkert sérstakur. En bæði umhverfi og þjónusta var svo sem fyrsta flokks.

Það er líka Oak Lounge í Tallinn og við fórum þangað í Whisky og vindil og sátum þar eitthvað þar til tími var kominn á að segja þetta gott.

Ferja (skóverslun)

Skórnir mínir voru ónýtir, ég fann skóbúð sem selur einu skóna sem ég virðist geta notað, þannig að við tókum leigubíl örlítið út fyrir miðbæinn í svakalega verslunarmiðstöð, fundum skóbúðina og verulega gott verð á skóm, þannig að ég keypti tvö pör. Enda var afgreiðslustúlkan svo vingjarnleg að selja mér síðasta parið sem annar hafði pantað og borgað fyrir, hún fann sams konar par í annarri búð í Tallinn og hún ætlaði einfaldlega að sækja það! Frábær þjónusta. Það kom í ljós að hin búðin var reyndar í miðbæ Tallinn, þannig að við hefðum ekki þurft að fara svona langt..

En bjór á hótelinu, svo í ferjuna, alltaf sérstök stemming.

Við komumst að því að þó við hefðum pantað far frá Tallinn til Stokkhólms þá lá leiðin fyrst til Helsinki og skiltin bentu eingöngu á Helsinki… frekar löng og leiðinlegt bið í biðsal og fulla kerlingin sem var að áreita krakkana fyrir framan okkur var ekki til að gera biðina skemmtilegri.

En þetta hafðist, frekar þröngt, en fín aðstaða.

Það var svo sem ekki í boði að fara í land í Helsinki en höfum svona tæknilega séð komið þangað.

Við fengum okkur snarl á grillinu og svo í smökkunarmatseðil á No Name með „pöruðum“ vínum – frábær matur og eftir smá rölt um skipið, þar sem ég tapaði 20 Evrum í 21 gripum við lokadrykk á Lounge bar, þar sem Iðunn kolféll fyrir Ardbeg Whisky og ég fékk frábært finnskt gin, tengt bláberjum, Arctic Blue Gin.

Stokkhólmur

Ferjan lenti í Stokkhólmi um tíuleytið og eftir að Iðunn hafði ákveðið að taka áhættuna af að smygla hálfri Whisky flösku, með hjartsláttinn í 50% yfirkeyrslu – og aðeins til að komast að því að það var engin leit og öllum í rauninni sama – þá mættum við upp á hótel, flott hótel og vel staðsett, frábært rúm… en baðherbergið frekar undarlegt, mjög þröngt, vaskurinn svona einn fjórði af venjulegum vaski og svo blikkandi ljós við gólfið, sem hefði verið fullkomlega gagnslaust í besta falli, en var verulega pirrandi þegar það var að reyna að skynja hreyfingar – og gekk ekkert sérstaklega vel.

Við fórum niður á Gamla Stan, komumst að því að reykingafólk þarf að trufla ókunnuga 10 metra frá veitingahúsum og venjan er að henda stubbum á götuna, enda engir öskubakkar.

Grenjandi rigning, eitthvað var ég nískur á að kaupa regnhlíf og við fundum að lokum staðinn S:ta Clara þar sem við fengum okkur snitsel og bjór, Iðunn hafði séð mjög freistandi snitsel á öðrum stað og hugurinn kominn þangað.

Upp á hótel, náðum aðeins að sofna og hittum svo Eygló & Stefán í pöbbarölti og ítölskum skyndibita á Vapiano. Byrjuðum á uppáhaldsstaðnum þeirra, Omnipollos, svo upp á næstu hæð með flottu útisýni, þaðan á uppáhaldsbar Eyglóar og upp á bar á 25. hæð, Himlen (held ég), með frábært útsýni yfir borgina. Kom aðeins á óvart hversu mikið var af svörtum þökum, en Stefán skýrði (daginn eftir) að þetta væri mun hagkvæmara til að halda hita.

Þaðan niður á Gamla Stan, fyrst Whisky barinn Ardbeg Embassy – enda Iðunn komin í aðdáenda klúbb Ardbeg – svo undarlegan lítinn bar, Sjätte Tunnan sem var með þennan risakjallara, mun stærri en barinn sjálfur. Eins og Stefán lýsti þessu, ef það kviknar í, þá er bara að panta besta Whisky á staðnum og sætta sig við orðinn hlut.

En ég var eitthvað lélegur og lúinn og við vorum komin heim um eitt leytið.

Stokkhólmur - 110-1

Laugardagur í Stokkhólmi

Frábær morgunmatur á hótelinu og svo aðeins á rölt, sátum yfir góðum hluta af „West Ham – Manchester City“ áður en við hittum Rikka, sem var í stúdíó vinnu í Stokkhólmi. Eftir einn bjór við Hornsgatan var farið á Abba safnið, ekki minn fyrsti valkostur, en alveg til í að kíkja. Þetta tók hins vegar óratíma og við rétt náðum einum bjór eftir safnið áður en við þurftum að drífa okkur upp á hótel að skipta um föt og fara að hitta Árna og Maríu.

Eitthvað voru undarlegar og smásmugulegar reglugerðirnar farnar að síga í mig en að mörgu leyti heillandi borg og við þurfum að koma aftur og skoða betur.

En hittum svo Árna og Maríu á mjög góðum veitingastað, nokkurs konar hverfisveitingastaður, Tranan – besta nautasteikin í ferðinni og virkilega gaman að hitta þau. Við gripum svo nokkra bjóra á nálægum bar áður en við lögðum af stað í áttina að hótelinu. Einn kokteill og annar bjór áður en við fórum að sofa, en létum þetta gott heita um tvö..

Heim

Enn einn alvöru morgunmaturinn á hótelinu, tveir bjórar á sitt hvorum barnum og svo upp á flugvöll.

Það tók sinn tíma að komast inn og við fórum að leita að bar til að horfa á „Newcastle – Arsenal“. Írski barinn sem okkur hafði verið bent á og stærði sig af að vera besti íþróttabarinn var með frjálsíþróttamót á öllum skjám. Eitthvað leist okkur ekki á matseðilinn og ákváðum að fara annað. Við sáum að leikurinn var sýndur úti í horni á einhvers konar smárétta stað með þokkalegum bjór og frekar vondum mat.

En flugið heim óvenju þægilegt og stytti stundir að kaupa WiFi og fylgjast með gangi máli í enska og íslenska boltanum.

Viktor sótti okkur til Keflavíkur og – alltaf gott að koma heim – en óvenju vel þegið í þetta sinn, þrátt fyrir frábæra ferð.

Kaupmannahafnarferð

Við fórum til Kaupmannahafnar fyrstu helgina í mars… föstudagurinn byrjaði reyndar hér heima, sækja Bjór! og detta í viðtal á Harmageddon.

Föstudagurinn

Flugið var á þægilegum tíma, upp úr hádegi og við fengum fínan mat í Saga Lounge fyrir flug.

Bryndís og Michael tóku á móti okkur á flugvellinum og fóru með okkur heim í bjór (Grimbergen og Bjór! sem við höfðum dröslað með okkur) og þrjár Whisky tegundir. Þau gáfu mér þessar fínu gjafir, danskt gin og meðfylgjandi tónik og bókina Homo Deus eftir Yuval Noah Harari (A Brief History of Tomorrow).

Hlaðin gjöfum og farangri tókum við leigubíl upp á hótel, CitizenM, sem við ætluðum aldrei að finna… fórum tvisvar fram hjá anddyrinu, Iðunn myndaði meira að segja, „Dagmar house“ fyrir Dagmar, en það var ekkert augljóst að þetta væri inngangur á hótel, enda þurfti að fara upp á sjöunda hæð til að finna móttöku.

Við fórum svo tvö á ítalska veitingastaðinn Trattoria SUD. Létum forrétt og pasta / gnocchi nægja, Iðunn fékk þennan frábæra krækling, hefur ekki fengið svona góðan krækling síðan hún smakkði fyrst fyrir ansi mörgum árum. Pastað fínt en gnocchi svona og svona. Eitthvað klæjaði okkur (amk. mig) í að spila póker þannig að við fórum á Radisson Casino, gekk alveg þokkalega, keyptum okkur inn fyrir 1.500 danskar krónur og fórum út með ríflega 4.100.

Hótel barinn er opinn alla nóttina, og býður upp á nokkuð skemmtilegan Mikkeller bjór.. spjölluðum nokkuð lengi við unga pólska stúlku og fórum frekar seint að sofa.

Laugardagurinn

Morgunmaturinn var tekinn á kaffistað á móti hótelinu, croissant með skink og osti var svo sem allt í lagi en kaffið nánast ódrekkandi. Þannig að það var bara að fara á næsta kaffihús, fengum mun betra kaffi á Espresso House.

Svo var komið að Tottenham-Arsenal, fórum á Old Irish Pub og Bryndís & Michael komu fljótlega. Óneitanlega smá dramatík í leiknum og við hefðum verið sáttari með Arsenal sigur, nokkur mistök dómara, sem hölluðu nú í lykilatriðum á Arsenal… en jafntefli kannski ekki ósanngjarnt.

Kaupmannahöfn - 1-1

Svo var eitthvert Micro Brewery við hliðina, Vestebro Bryghus (held ég), amk. fengum við fínasta bjór.

Þaðan fórum við upp á hótel á barinn, gin og tónik og kannski bjór.

Við áttum svo borð á indverska Guru í næstu hliðargötu við hótelið.

Frábær matur og alltaf gaman að fara með þeim út að borða, Iðunni fannst svo gaman að hún hellti helling af rauðvíni yfir mig og Michael!

Þetta nægði auðvitað ekki þannig að við fórum á Taphouse að hitta Mörtu. Þar hittum við líka Ingimar (sem ég hafði kynnst við Fáfnisvinnu í gamla daga) og Maríu, vinkonu Mörtu. Og svo kom Sóley Mist þegar leið á kvöldið (ja, kannski frekar nóttina). Og jú, það var eitthvað af fólki þar fyrir utan, en ég er búinn að gleyma hverjir þar voru á ferð.

Kaupmannahöfn - 20-1

Það nægði svo sem ekki, þannig að við fengum okkur einn bjór í viðbót á hótelbarnum. Kannski ekkert rosalega góð hugmynd. Ja, jú, okkur langaði.

Sunnudagur

Vöknuðum seint og vorum eiginlega frekar lúinn.. svona svolítið aum og þreytt án þess að vera beinlínis í þynnku.

Kaffi og Croissant á Espresso House. Smá barnafataverslunarferð. Kaffi á Café Norden. Svo hringdi Barði og var mættur upp á hótel.

Hann hafði hjólað, hlaðinn gjöfum, kort og með málverk-plús handa mér og einhvers konar blóm fyrir Iðunni, kann ekki almennilega að lýsa.

Við fikruðum okkur á bar í miðbænum, Palæ bar, og byrjuðum á Carlsberg 1883 – og svo prófuðum við auðvitað nokkra til viðbótar. Tina hitti á okkur þarna en svo fórum við yfir á Almanak veitingastaðinn, reyndar með viðkomu á nýrri brú í bænum.

Við buðum Barða og Tinu í matinn tilefni af tilvonandi sextugsafmæli Barða, ostrur og freyðivín í forrétt, þau fengu sér þorsk í aðalrétt, við Iðunn pasta og aðalrétt.

En… við vorum sem sagt frekar lúin og skröltum heim á hótel um tíu leytið og steinsofnuðum.

Og ómetanlegt að hitta Barða og Tinu.

Mánudagur

Við vorum sem sagt lúin og sváfum í 12 tíma, tékkuðum út, morgunmatur á Espresso House, settum verkið hans Barða í póst og yfir á Hvids Vinstue að hitta Disu og Ivan.

Skemmtilegt að ná loksins að hitta á þau og sérstaklega gaman hvað Iðunni og Ivan kom vel saman, ég átti aftur nokkuð erfitt með að skilja hann. Við fórum reyndar líka á Skindbuksen, sem er eiginlega í sama húsi.

Við höfðum hugsað okkur að kíkja aðeins í búðirn en vorum allt í einu svöng og gripum pasta á Mama Rosa á Strikinu, allt í lagi, en ekki meira en það.

Það var farið að styttast í flug, þannig að við fórum upp á hótel, meira kaffi á Espresso House, svo út á flugvöll. Lítill bjór og svo út á flugvöll. Við höfðum átt von á ná að hitta á Unnstein, sem var á leiðinni út, en fundum hvergi og það kom seinna í ljós að hann hafði frestað ferðinni um viku. En, þetta gekk vel, og ekki verra að sjá Bjór! í fríhöfninni á 0 krónur kippuna (reyndar 1.900 þegar á reyndi). En við vorum komin heim fyrir miðnætti og náðum einum bjór með Alexöndru.Kaupmannahöfn - 25-1

IBC 2018

Kíkti á IBC í Amsterdam enn eitt árið, ekki mörg verkefni, en eitt og annað kom upp og vonandi var ferðin „réttlætanleg“.

Ég nýtti mér Saga Lounge aðganginn í morgunmat, en var ekki lengi, enda Gummi á flugvellinum. Flugvélin þurfti að bíða í tvo tíma, fyrst var tilkynning um bilun í hreyfli, skipt um tölvubúnað og allt í lagi. Vélin fór þannig tæpum tveimur tímum seinna í loftið en til stóð, en lenti rúmlega klukkutíma seinna, eða 14:15, var samt kominn á In De Wildeman 15:00.

Ég var rétt að panta fyrsta bjórinn þegar Guðjón Hrafn hringdi og sagði mér fréttirnar af ISAL, þeas. að hætt hefði verið við söluna til Hydro.

Í öllu falli… upp á RHO hótel við Dam eftir tvo bjóra og smárétt á Wildeman og svo bjórflakk þar til kom að kvöldmat á Jansz. Lagði mig eftir matinn í nokkra klukkutíma og kíkti svo á EuroPub og Cafe Belgique og fleiri bari fyrir svefninn.

Á laugardeginum greip ég nýja lest beint upp á RAI og dagskráin hófst með fundi með Árna, Jóni Ívars og Kára frá Sýn með RtSoftware. Heimsótti fullt af fyrirtækjum, svona af gömlum vana, en lítið spennandi. Tveir bjórar „á ströndinni“ en búinn með dagskrána snemma og fór niður í bæ. Kíkti á Temple og De Bekeerde Suster á meðan ég horfði á fótbolta í símanum.

Svindlaði svoa aðeins á reglunni að fara bara á nýja veitingastaði og fór á Savini. Horfði svo á bikarúrslitaleik Breiðabliks og Stjörnunnar, svekkjandi tap í vítakeppni. Fór á Casino sem var ferð til 90 Evra fjár áður en datt aftur í bæinn í nokkra loka bjóra.

Sunnudagurinn fór svo aðallega í að reyna að sjá eitthvað nýtt og spennandi – en varð að mestu fyrir vonbrigðum. Hætti snemma og fór á bjórrölt áður en ég fór á Mr. Porter, verulega flottan veitingastað á 6. hæð (og glæsilegu útsýni) í miðbænum.

Amsterdam - IBC - 9-1

Einn bjór í miðbænum og svo upp á hótelið í Hoofdorp, ekki langt frá Schiphol. Einn bjór og einn gin & tónik fyrir svefninn… sem sagt frekar léleg frammistaða.

Heim á hádegi á mánudegi, kominn heim seinni partinn.

Sumarfrí 2018, Krít (og Amsterdam)

Við ákváðum að sleppa því að fara til Rússlands á HM og taka þess í stað gott „leti“ sumarfrí, þeas. gera nákvæmlega ekki neitt annað en að liggja í leti, lesa, drekka bjór, borða góðan mat og drekka eitthvað annað en bjór!

Stutta útgáfan er að þetta gekk fullkomlega eftir.

Megnið af tímanum var á Stalida (eða Stalis, hvort tveggja virðist vera rétt) ströndinni á Krít. Þar vorum við ótrúlega heppin með hótel, Talgo Beach. Við fengum tveggja hæða íbúð, með tvennum svölum, alveg við ströndina, frábær morgunmatur á hverjum degi og þjónustan eins og við værum með einkaþjón. Alveg sama hvað var, þau voru alltaf á tánum – eigendurnir, gríska Marianne og Peter hinn þýski voru alltaf klár – en mest mæddi samt á Aldo frá Albaníu. Hvað sem við þurftum og þurftum ekki, setti handklæðin á stólana á ströndinni, kom hlaupandi með bjór þegar okkur þóknaðist – og bætti oftar en ekki heimagerðu salati á brauði með.

20180817_123617-01

Tíminn þarna fór einfaldlega í að vakna í morgunmat, út á strönd, snarl og kaffi seinni partinn, fordrykkur á svölunum, út að borða um kvöldið, meiri bjór eða kokteilar og svo smástund úti á svölum fyrir svefninn.

Tíminn sem við sátum úti á svölum í fordrykk fyrir kvöldmat og svo síðasta drykk fyrir svefninn er kannski hvað eftirminnilegastur, stórkostlegt útsýni og skemmtilegur félagsskapur!

2018-08-03 20.03.02Almennt séð þá vorum við ekkert rosalega hrifin af veitingastöðunum, gríski maturinn einfaldlega ekkert sérstaklega spennandi og vín hússins, sem oft voru það eina sem var í boði, hálf döpur.

Hvítvínin voru þokkaleg, jafnvel ágæt, rósavínin sluppu en rauðvínin oftar en ekki ódrekkandi – þeas. þegar við fengum vín hússins. Á stöku stað mátti panta flösku og það munaði talsvert miklu. Við fundum svo barinn Street 38, en barþjónninn þar átti heldur ekki orð yfir hversu illa veitingastaðirnir stæðu sig í að bjóða upp á góð staðarvín.. og leyfði okkur að smakka ágætis rauðvín frá Krít. En jafnvel góðu rauðvínin eru frekar sæt og kannski ekkert rosalega spennandi, amk. ekkert sem við þurftum að taka með heim. Bjórúrvalið var takmarkað, gríski bjórinn svo sem fínn, en einhæfur til lengdar og nánast ekkert annað í boði, Amstel og Heineken fengust sums staðar en ekkert sérstaklega líkir nöfnum þeirra í Hollandi. Jú, Guinness og John Smith fengust í dósum, en…

Af veitingastöðunum var helst að við færum á ítölsku staðina, Amici, sem var frábær, Di Marino, sem var vel yfir meðallagi, og kínverska Jasmin, sem var fínn. Grísku Jannis, Maria’s og Maistrali voru kannski bestir af þeim grísku.

Við áttum nokkra uppáhaldsbari, Baya var fínn í lok kvölds fyrir kokteila og horfa á íslenska boltann í sjónvarpi Símans. Amudi var skemmtilegur, ágætur Mojito og hundur sem móðgaði Iðunni reglulega…

Og ekki má gleyma kaffibarnum, eða réttara sagt bakaríinu, Flavour, rétt fyrir ofan hótelið, sem við heimsóttum daglega til að fá frábært kaffi, Iðunn gjarnan með tvo Latte á meðan ég lét einn Cappuccino duga.

Við létum bæjarrölt að mestu leyti eiga sig, en almennt var frekar ódýrt að kaupa inn, föt, snyrtivörur ódýr – og stór bjór kannski á 1,50 Evrur á börunum.

Jú, við fórum í tælenskt nudd, ég var frekar illa haldinn eftir á en Iðunn mjög sátt.

Annars flugum við flugum til Oslóar miðvikudaginn 1. ágúst, gistum á flugvallarhóteli, Clarion, sem var ekkert sérstaklega nálægt flugvellinum, það bættust um 50% ofan á gistinguna í ferðir. Hótelið, þó það væri fjögurra stjörnu, var þar fyrir utan í endurnýjun og margt takmarkað, ekkert að fá að borða þegar við komum um eitt leytið, ekki einu sinni „room service“. Sem betur hafði ég gripið einhverja samloku á flugvellinum, og jú, það fylgdi lítil rauðvínsflaska. Þá var herbergið heitt og loftlaust, engin loftræsting og iðnaðarmennirnir sem voru að vinna að endurbótum höfðu gleymt að ryksuga.

Í öllu falli þá fórum við til Krítar seinni partinn næsta dag, lentum í Heraklion frekar seint og fórum beint inn á hótel þar sem við gistum áður en við fórum til Stalida. Náðum örstuttu bæjarrölti fyrir svefninn, gripum einn bjór á ströndinni og annan í hverfisbar hótelsins. Leigubílstjórinn sem keyrði okkur af flugvellinum inn á Atrion hótelið í Heraklion hafði átt íslenskan æskuvin, Björn, var nokkuð ræðinn og skemmtilegur þannig að við sömdum við hann um að skutla okkur til Stalida daginn eftir, enda sagðist hann uppalinn þar. Hann ætlaði nú samt aldrei að finna hótelið okkar þegar þangað kom.

Við fórum einn daginn til Malia, fannst ekki spennandi og stoppuðum ekki lengi.

Svo var búið að segja okkur að það væri eiginlega skylda að heimsækja Santorini. Helga Jóna & Óskar voru líka á Krít, en um tvo og hálfan tíma frá okkur. Fyrst hljómaði rosalega spennandi að vera í fríi „á sama stað“ en svo kveiktum við á að þetta var kannski svolítið eins og að vera í London annars vegar og Manchester hins vegar. En þau höfðu ákveðið að fara til Santorini, þannig að við stilltum okkur á að fara sama dag reyna að hitta á þau. Skondin tilviljun að ég hafði einmitt geymt mér að lesa Blóðengil hans Óskars og tók líka Hilmu til endurlestrar, einu tvær bækurnar sem ég var með fyrir utan Kyndilinn.

Við þurftum að leggja af stað um sjö um morguninn, grípa rútu 7:25, ferjan lagði af stað 9:30 og var komin um 13:00. Þá tók við smá bið eftir rútu sem loksins skilaði okkur til Oia. Og þar smellpassaði að hitta Helgu Jónu & Óskar og „fjölskyldu“ í mat. Eftir það var eiginlega kominn tími til að fara í rútu (bíða og leita) og fara til Fira. Það tók sinn tíma að komast af stað, við náðum einum bjór og einum Hendricks Gin og Tónik áður en við þurfum að fara aftur að leita og bíða eftir rútu. Sú rúta fór með okkur aftur í ferjuna, þar tók við sigling og önnur rúta, þannig að við vorum ekki komin heim á hótel fyrr en eitthvað eftir miðnætti. Í ferjunni var ansi dapur morgunmatur og kvöldmatur, en dugði svo sem til að halda í okkur lífi.

Virkilega gaman að koma til Santorini og frábært að hitta Helgu Jónu & Óskar en mikið svakalega var þetta lítið hlutfall af Santorini – við náðum kannski þremur tímum á staðnum á móti fimmtán tímum í rútum og ferjum.

Á heimleiðinni stoppuðum í Amsterdam, komum seint á föstudeginum, Sheraton hótelið frábært, sérstaklega rúmið, en allt lokað þegar við komum. En þau vísuðu okkur á opna veitingastaði á flugvellinum sem björguðu okkur.

Hina tvo dagana gistum við á Krasnapolsky, sem er auðvitað alvöru hótel, þjónustan frábær, morgunmaturinn dugar sem hádegismatur og staðsetningin frábær, sparar talsverðan tíma (og pening) í ferðir.

Það kom í ljós að Stefán Freyr var á ferðinni í gegnum Amsterdam, frá Maastricht til Stokkhólms. Hann þekkti ekki vel til baranna í Amsterdam þannig að við höfðum verk að vinna, nokkrir eðal bjórbarir heimsóttir og svo lauk ferðinni á Whisky barnum. Um kvöldið stóð Vasso ekki alveg undir væntingum, ég fékk fína steik en Iðunn óheppin.

Sunnudagurinn fór í búða- og blómamarkaðsráp.. með tilheyrandi bjórstoppum.

20180819_193429-01

En Kobe nautasteik um kvöldið á Toro Dorado – ég var ekki að kunna að meta hana, en Iðunni fannst hún frábær, þannig að við skiptum og ég fékk fínustu nautasteik.

Mánudagurinn var svo hefðbundin skipulag á pökkun vegna yfirvigtar, út á flugvöll á síðustu stundu og svo að hanga lengi að bíða eftir að komast í vélina.

Hér er svo eitthvað af myndum.

Las Vegas, 2018

Löngu ákveðin ferð með Jóhönnu & Jóni til Las Vegas, búin að vera á dagskrá lengi og loksins…

Til Las Vegas

Ferðin byrjaði svo sem „rólega“, talsverð bið í „check-in“ í Keflavík, ekki hægt að tékka inn af vefnum, þeas. alla leið, og þegar til kom, þá var það heldur ekki hægt í Kaflavík.

Fluginu okkar hafði verið breytt vegna þess að engar líkur voru á að við myndum ná tengifluginu í Seattle, þar sem Alaska Airlines höfðu flýtt sínu flugi. Svo sem vel gert hjá IcelandAir að sjá þetta og færa okkur í flug til Chicago og þaðan til Las Vegas. Það er að segja ef það hefði ekki gleymst að láta okkur vita!

En nú höfðum við tvo og hálfan tíma til að fara í flugið til Las Vegas og hugsuðum okkur gott til glóðarinnar að finna einhvern mat, þó ekki væri nema á flugvellinum í Chicago.

Flugið til Chicago var fínt, svona eins gott og flugferð getur verið… en svo tók smá tíma að komast að vegabréfaeftirlitinu. Maturinn var orðinn að samloku og bjór. Í vegabréfaskoðuninni var komin ný tækni til að skanna vegabréf og fingraför. Þetta hefði verið fínt ef allir hefðu ekki líka þurft að fara í gegnum gamla vegabréfaeftirlitið! Biðraðirnar voru ansi ruglingslegar og einhvers konar atvinnubótavinna í gangi við að vísa fólki fram og til baka. Þetta tók sem sagt sinn tíma.

Þegar við vorum komin í gegn þurftum við að sækja töskurnar og setja í flugið til Las Vegas, það tók sinn tíma, og hefði tekið enn lengri tíma ef ekki hefði verið stúlka sem var að aðstoð farþegar vegna hæggengrar biðraðar. Aftur vorum við Jón að fárast yfir vinnubrögðunum.

Næst var að fara á milli flugstöðvabygginga („terminala“), fyrst bið eftir strætó (einhver bilun þar) og síðan verulega löng leið að rétta útganginum. Samloka og bjór voru orðin að bjór. Og þá ansi góð bið í öryggishliðinu sem tók að sjálfsögðu sinn tíma – og vel það.

Við rétt náðum vélinni áður en hliðið lokaði, Jón spurði hvort það væri matur um borð („food“), stúlkan í afgreiðslunni sagði „Yes, it is full“, hún hafði sem sagt misskilið, við spurðum aftur og fengum nú að vita að enginn matur væri í boði um borð í vélinni. Við Jón fengum fimm mínútur til að hlaupa í næstu sjoppu og kaupa vatn og samlokur. Iðunn og Jóhanna þurftu að hanga á hliðinu til að halda því opnu svo við Jón fengjum að fara um borð.

Fjögurra tíma frekar leiðinlegt flug í þröngum sætum, komin nótt hjá okkur en ég náði lítið að sofna. Þegar það tókst var ég farinn að breyta stillingunni á sjónvarpinu hjá sessunautnum. Ekki viljandi samt. Flugvélin var nefnilega svo snilldarlega hönnuð að stjórnborðið fyrir sjónvarpið var í sætisarminum. Sem þýddi að í hvert sinn sem ég slakaði aðeins á og handleggurinn lagðist á sætisarminn, þá skipti ég um rás hjá konunni sem sat við hliðina á mér!

Í öllu falli, þetta hafðist og við vorum komin upp á hótel um rétt fyrir sex að íslenskum tíma, um ellefu að staðartíma. Við náðum nú samt smá hálf skyndibita og bjór fyrir svefninn.

Las Vegas - lending-1

Verslun og Il Fornaio

Við ákváðum að verslunarflakki væri best af lokið… en hófum samt daginn á rölti niður götuna frá New York New York, Strip, langleiðina að Ceasars Palace, gripum bjór þar og tókum svo leigubíl yfir í North Premium Outlet.

Einhver hefur ákveðið að það borgaði sig ekki að bjóða upp á bjór eða aðra nothæfa drykki í þessu verslunarþorpi, þannig að við styttum viðveruna verulega. Iðunn náði reyndar fjórum pörum af skóm og við hin einhverju smálegu.

Um kvöldið áttum við borð á Il Fornaio, sem er einmitt á New York New York. Við tókum nokkra fordrykki áður en við mættum við í matinn, sem var svo sem allt í lagi en ekkert meira en það.

Eitthvað var úthaldið lítið þannig að við fórum frekar snemma að sofa, við Iðunn reyndar eftir smá rúllettu sem skilaði 80 dollurum.

En mikið svakalega hefur Las Vegas breyst – bæði hótelum og fólki og spilakössum fjölgað.

Okkur Jóni fannst nóg um árið 2008. Þá voru reyndar byggingarkranar á hverju horni, þeir hafa heldur betur verið nýst, því núna voru þær byggingar risnar og hvert risa hótelið við annað á „Stripinu“. Göngubrú yfir flest gatnamót og við ekki lengur að rölta hálfpartinn úti á götu. Gaurarnir með nafnspjöld ungra áhugasamra stúlkna voru farnir og ekki lengur hægt að gægjast út í eyðimörkina á milli húsa.

Las Vegas - 5-1

Sunnudagur

Fengum okkur góðan morgunmat og settumst út við sundlaug með bjór og vindla og sígarettur.

Dagurinn leið svona frekar rólega í bjór og kokteilum og pólskri pylsu.

Um kvöldið fórum við svo á Wing Lei, kínverskan veitingastað á Wynn hótelinu. Þetta var alvöru veitingastaður með fyrsta flokks þjónustu, meira að segja töskurnar þeirra Iðunnar og Jóhönnu fengu sérstaka barnastóla – og hatturinn minn mátti vera með. Minn matur frábær, aðrir mjög sáttir, en kannski ekkert meira en það.

En þetta Wynn hótel. Við Jón höfðum lýst því fjálglega hversu flott Ceasars Palace væri og hvað allt væri yfirdrifið þar. Það er samt eins og gistiheimili fyrir námsmenn í samanburði við Wynn… enda sagði leigubílstjórinn sem ferjaði okkur frá Wynn yfir á Ceasars Palace að gestirnir á CP kæmu með áætlunarflugi á meðan gestirnir á Wynn mættu í eigin vélum. Leigubílstjórinn missti nú reyndar trúverðugleikann þegar leið á ferðina, sagðist ekki hafa stutt Trump en væri orðinn stuðningsmaður hans og fór ansi lauslega með staðreyndir.

Ceasars Palace er reyndar orðið enn flottara og yfirdrifnara en það var, en nær nú samt ekki Wynn… kannski einhvers konar tímanna tákn að margir stafirnir í ljósaskiltinu með nafninu voru bilaðir… á báðum hliðum.

En, aftur var tímamunurinn að trufla og við vorum ekki lengi.

Las Vegas - Ceasars Palace - Iðunn - 3-1

Mánudagur

Dagurinn byrjaði heldur betur vel með frábærum fréttum úr prófkjöri Pírata, Alexandra í þriðja sæti í Reykjavík, Dóra Björt í því fyrsta.

Við Iðunn þurftum auðvitað að prófa póker mót, völdum $80 mót á MGM, mér gekk mjög vel framan af þegar upphæðirnar voru litlar, á meðan Iðunn fékk ekki spil. En svo þegar „blindarnir“ fóru að hækka reyttist þetta fljótlega af mér, sérstaklega eitt vont spil, á meðan Iðunn komst í gang. Iðunn endaði reyndar í 9 sæti, ekki nóg til að fá vinning.

Svo náðum við stuttri stund við sundlaugina og einhverjum bjórum áður en við fórum niður í „gamla bæinn“.

Talsvert önnur stemming þar, meiri götustemming en í nýja hlutanum… fórum á Oak & Ivy barinn í „gámahverfinu“ og fengum stórundarlega og um leið stórskemmtilega Whisky drykki.

Las Vegas - Oak Ivy - 2-1

En þaðan á Andiamo, ítalskan veitingastað sem er númer eitt hjá TripAdvisor í Las Vegas – ég fékk mér nautalund, Jón og Iðunn T-Bone og Jóhanna humar risotto (muni ég rétt). Einhver allra besta steik sem við höfum fengið, Jón kláraði sína, en Iðunn náði ekki hálfri steik.

Því miður gleymdi ég hattinum mínum, enda engir barnastólar fyrir hatta eins og á Wing Lei.

En kvöldið var ekki búið, við kíktum yfir á 107 SkyLounge, bar á 107. hæð í Stratosphere turninum. Turninn snerist og Jón fór fljótlega aftur niður á meðan við fengum Martini Espresso og dáðumst að fáránlegu útsýninu.

Smá mistök í lokin að grípa Macallan, en svo sem eðal drykkur.

Las Vegas - Skylounge - 11-1

myndir

Langur laugardagur í London

Laugardagur í London, Tottenham-Arsenal á Wembley.

Hljómleikar á Hard Rock um kvöldið með Taugadeildinni, Lost og Helga & Hljóðfæraleikurunum.

Stíf dagskrá, en var búinn að undirbúa vel og þetta átti alveg að ganga. Auðvitað er alltaf einhver áhætta, en ég var búinn að ákveða að fórna frekar seinni hluta leiksins en að missa af hljómleikunum.

Við Viktor gistum á Novotel hótelinu rétt við Wembley, Maggi og Þórhallur vor þarna líka. Dagurinn byrjaði svo sem vel, fínn enskur morgunmatur og einn bjór áður en við héldum á völlinn (gerði ráð fyrir að þola 1-2 bjóra þó ég væri að fara að keyra heim frá Keflavík um kvöldið).

En þetta var nú eiginlega það eina jákvæða.

Við lögðum þokkalega tímanlega af stað en það var löng biðröð við inngangana. Viktor var með sæti á „hinum“ endanum og ég týndi Magga og Þórhalli. Í tölvupóstinum frá Tottenham klúbbnum, sem ég var nýgenginn í, kom skilmerkilega fram í hvaða sæti ég ætti að vera, en ekki hvaða inngang ég ætti að nota. Ég spurði til vegar og var bent á inngang D… þar var löng biðröð og eftir smástund kom vallarstarfsmaður og sagði okkur að nota inngang E, þar væri stutt röð. Fínt og enn þá nægur tími. En þá brá svo við að mér var ekki hleypt inn. Ég var með kort frá Tottenham klúbbnum en ekki venjulega miða.

Wembley - febrúar 2018 - 1

 

Hófust þá hlaup á milli nokkurra staða, mér var stöðugt vísað eitthvert annað, um tíma vildu þeir endilega hleypa mér inn á einhverjum „rauðum dregli“, þrír starfsmenn staðfestu að ég ætti að fara þar og sá fjórði leitaði vel og vandlega að vopnum á mér. En sá fimmti stoppaði mig og sendi mig aftur að leita að aðstoðar í miðasölu. Ég fann miðasölu eftir nokkur hlaup en var þá sagt að fara í „hina“ miðasöluna. Þar var nokkur bið, enda virtust margir vera í vandræðum. Að lokum komst ég að og var sagt að ég hefði reynt að nota kortið við inngang E (sem var vissulega rétt, enda hafði ég verið sendur þangað) en hefði átt að nota inngang G. Gott og vel, fór þangað en tók tíma að finna númerið á sætinu.. Maggi fann það fyrir mig ég var kominn í sætið þegar 22 mínútur voru liðnar af leiknum. Sætin okkur voru auðvitað rétt fyrir neðan þakið og nánst fyrsta röðin sem sat í rigningunni.

Ég hef alltaf verið jákvæður gagnvart Tottenham, svona það lið sem ég „kann best við“ fyrir utan Arsenal. Mitt lið er Derby og þó ég styðji Arsenal, eingöngu vegna Wenger, þá get ég alveg leyft mér að sleppa því að taka þátt í einhverjum ríg á milli Norður-Lundúna félaganna. Reyndar er nokkuð til í því sem Viktor (og Guðjón) hafa verið að bauna á Tottenham stuðningsmenn (enda eru þeir alvöru Arsenal aðdáendur)… „þetta er svo aumur klúbbur að þeir hafa ekki sín eigin lög, heldur taka þeir lög annarra félaga og breyta textanum!“.

En þegar ég komst loksins í sætið var það fyrsta sem ég sagði við Magga (einn heitasta Tottenhams stuðningsmanninn í bænum), „nú *hata* ég Tottenham“ – en það var nú runnið af mér daginn eftir, svo því sé haldið til haga.

Og svo má alveg taka fram að stemmingin á vellinum var frábær, einhver sú besta sem ég hef upplifað á leik á Englandi, amk. þann tíma sem ég var á vellinum.

Jæja, leikurinn fór eins og hann fór en þegar 20 mínútur voru liðnar af seinni hálfleik fór ég út og inn á hótel. Ég hafði pantað leigubíl tímanlega, þannig að ég kæmist örugglega af stað vel áður en umferðin eftir leik færi að þyngjast – og hafði fengið staðfestingu áður en leikurinn hófst að hann yrði öruggulega tímanlega, skýrði hvers vegna hann mætti ekki vera seinn og hafði líka útskýrt vel þegar ég pantaði.

En svo var ekkert að gerast… ég hringdi og sá sem svaraði vissi ekki neitt, sagðist vera á skrifstofunni í Luton og það væri bílstjóri á staðnum, sá myndi hringja. Ekkert gekk, og ég hringdi aftur, hann gaf mér samband við bílstjórann sem sagðist myndu hringja eftir 5-10 mínútur þegar hann væri kominn.. ég benti honum (frekar fúll) á að hann hefði átt að vera kominn, en gat svo sem lítið annað gert.

Hann hringdi aldrei. Ég reyndi margsinnis að hringja, bæði í hann og skrifstofuna… mögulega var mikið álag á símkerfunum þarna vegna allra vallargestanna. Skrifstofan svaraði loksins þegar Viktor (sem var kominn af vellinum) hringdi úr bresku númeri. Þá var svarað og sagt að bíllinn væri fyrir aftan hótelið. Ekki höfðum við grun um hvað það þýddi að vera „fyrir aftan hótelið“ og sá á skrifstofunni vissi það ekki heldur! Við spurðum um númerið á bílnum – vorum sem sagt komnir út á líklegustu götuna að leita – en sá á skrifstounni vissi það ekki heldur, hélt að það endaði kannski á „58“. Við hlupum fram og til baka, enginn bíll var með númer sem endaði á „58“ og enginn virtist líklegur til að vera að leita að farþega. Við hringdum aftur, úr Viktors síma, og komumst að lokum að því að hann hefði keyrt frá hótelinu (!) upp að vellinum, 10-15 mínútur frá okkur og sæti þar, fastur. Öll umferðin var að sjálfsögðu stopp, allt bókstaflega pikkfast (það hafði verið lítil sem engin umferð þegar ég kom af vellinum).

Nú var klukkan orðin þrjú, korter í að hliðið lokaði á flugvellinum og 45 mínútur í flug. Það hefði tekið mig 10-15 mínútur að finna bílinn (að því gefnu að hann hefði ekki tekið upp á að fara eitthvert annað), þetta var 35-55 mínútna akstur við venjulegar aðstæður. Þannig að ég kvaddi og ákvað að sleppa farinu – enda ekki gefið, ég hafði pantað hjá þjónustu sem virtist nokkuð örugg en að sama skapi ekki sú ódýrasta. Bílstjórinn var nokkuð sár, spurði hvað hann ætti að gera, hann hefði komið frá Luton til að sækja mig… Ég skal játa að ég hafði ekkert sérstaklega mikla samúð með honum, benti honum á að hann hefði betur komið á réttum tíma, jafnvel á réttan stað.

Nóg um það. Ég missti af fluginu og hljómleikunum um kvöldið. Ég skoðaði nokkur möguleg flug, en hefði ekki náð. Það hjálpaði ekki að það leit út fyrir að Reykjanesbrautin yrði lokuð (kom í ljós að það var eitthvað lítið). Og ekki var í boði að seinka hljómleikunum þannig að ég næði.

Þá settist ég inn á hótel, þau á Novotel sýndu mér fullan skilning og ég fékk herbergi á góðu verði. En ég ætlaði að klára að kjósa Skúla í prófkjöri Samfylkingarinnar, en þá kom í ljós að ég var ekki á kjörskrá, einhver á skrifstounni sagði að ég hefði afskráð mig 2013… sem er nokkuð undarlegt því ég er viss um að ég kaus 2014.

Það gekk ekki eftir, en sem betur fer náði Skúli þriðja sætinu, þannig að ekki þurfti ég að hafa (mikinn) móral yfir því.

Viktor fór að hitta vini sína, en ég fór með Magga og Þórhalli á Belgo… fengum fínan mat og góða bjóra. Dóluðum okkur svo á milli bara, enduðum á Casino þar sem ég tapaði 10 pundum en Maggi vann 120, Þórhallur hætti reyndar snemma, en ég veit ekki hvernig gekk. Vorum samt ekki komnir inn á hótel fyrr en undir þrjú.

 

Vetrarstarfið

jæja, komið haust og „vetrarstarfið“ að hefjast.

Vonandi verða æfingar Fræbbblanna reglulegri og vonandi klárum við efni á nýja plötu. Það er einhverra hluta vegna, alltaf snúið að ná mörgum æfingum yfir sumarið. Það er einhver spilamennska framundan, að minnsta kosti Iceland Airwaves í byrjun nóvember, og vonandi nokkur skipti, þar fyrir utan.

Svo er fótbolti með stórskemmtilegum Postulahóp á hverju mánudagskvöldi, alltaf hörkukeppni og ekki verra að hafa titil að verja í þetta sinn.

Þá er karate hjá Breiðabliki tvisvar til þrisvar í viku, í þetta skipti stefnt á fyrsta „alvöru“ beltið, þeas. það brúna… verður væntanlega erfitt, en ég ætti að geta mætt reglulega – sem er, auk góðra þjálfara, lykillinn að því að ná framförum.

Við gerum ráð fyrir að spila póker einu sinni í mánuði, spilakvöld sem snúast ekki síður um bjórsmökkun en póker, en hafa heppnast sérstaklega vel.

Og þá treysti ég á reglulega matarklúbbshittinga, bæði hjá Goutons Voir og Rúv-Tops… (sem hefur ekkert lengur með Rúv að gera).

Þarf fyrir utan grunar mig að við eigum eftir að bjóða góðu fólki í mat og jafnvel að okkur verði boðið í mat þegar svo ber undir… og ef ekki, þá fer ekkert illa um okkur hér í Kaldaselinu.

Ein löng helgarferð er komin á dagskrá, Prag í lok september, með Brynju & Óskari. Prag er næst síðasti staðurinn sem við eigum eftir að heimsækja af löngum lista sem við settum upp fyrir 15-20 árum – sá síðasti Whisky ferð til Skotlands.

Í þetta skiptið verða breytingar í vinnunni hjá mér, ég verð ekki lengur launþegi heldur dottinn aftur í að vera með eigin rekstur.