Greinasafn fyrir merki: Vorferð 2017

Til Tallinn, en Iðunn heim

Morgunmaturinn var frá klukkan 7:00 og ég þurfti að leggja af stað 7:15 upp á flugvöll. En í takt við annað á hótelinu þá var morgunmaturinn frábær og synd að þurfa að gleypa þetta í sig. En ég rauk og skildi Iðunni eftir.. Mourinho mætti í morgunmatinn þegar hún var að fara – en hann var víst ekkert að ónáða hana eða væla utan í henni 🙂

En Iðunn fór heim seinni partinn með tvær töskur og gekk vel.. á meðan ég hélt áfram að skemmta mér!

Ég hafði keypt smá bónus á flugið til Tallinn, ma. einhvers konar „priority lounge“, gallinn var bara að SAS var ekki með neinni „lounge“ í Manchester. En ég fékk að fara eitthvað hraðar í gegn um öryggishliðið.

En þessu fylgdi krabbasalat og freyðivín – og svo einn Mikkeller IPA rétt fyrir lendingu! Og aðstaðan var svo í góðu lagi í Stokkhólmi og hentaði ágætlega fyrir tvo vinnufundi í tölvu og síma. flugið til Tallinn var fínt.

Fótboltahópurinn, Postularnir, voru komnir til Tallinn og ég hitti þá á hótelinu rétt fyrir átta. Matur á hótel St. Petersburg, verulega flottur matur, sem kostaði til þess að gera lítið, ég held að ég hafi talið sex eða sjö rétti, ýmist með hvítvíni og rauðvíni. Við skáluðum aðeins fyrir árangri vetrarins og fórum svo á rölt.

Tallinn - kvöldmatur

Samstarfskona Péturs, sem var með okkur, vildi endilega draga okkur á einhver diskótek og var ekki alveg að kveikja á því að þetta var ekki óskadagskrá til-þess-að-gera eldri karlmanna. Við enduðum á einhverju diskótekinu sem var þó með smá reykingaafdrep þar sem var ekki alveg vonlaust að tala saman, en einhvern veginn varð þetta til að hópurinn dreifðist.

Ég fór með Alla og Magga á Casino.. ég entist ekki lengi og fór heim með 15 Evrur í plús en þeir töpuðu einhverju, Maggi einu sinni og Alli tvisvar. Þeir hefðu betur farið að mínum ráðum og farið heim um fjögur, ég var reyndar alveg búinn.. Reyndar var þetta aðallega eftirminnilegt vegna þess hversu fúllynd stúlkan sem var gjafari og fullur Finni sem röflaði út í eitt..

Taroudant, Agadir, Casablanca og Manchester

Við vöknuðum snemma, allt of snemma, ég vaknaði um hálf sex en Iðunn hafði vaknað um þrjú og náði ekki að sofna aftur.

Þegar við komum niður voru þeir félagar á hótelinu voru samt búnir að græja alvöru morgunmat.  Klukkan 6:00 um morguninn.

Taroudant - Palais - morgunmatur

Bílarnir sem lokuðu okkur inni höfðu verið færðir, en ekki almennilega, hvers vegna einhver fór út að færa bílinn sinn og lagði honum samt hálfa leið fyrir veit ég ekki, amk. komst bíllinn komst ekki út. Iðunn og þjónarnir (sem höfðu komið með okkur) tóku til sinna ráða og lyftu bílnum og færðu frá!

Við þurftum aðeins að hafa fyrir að rata út úr borginni í rigningarúða og myrkri, en eftir það var leiðin greið. Við duttum beint inn á flugvöllinn en náðum ekki að taka bensín.

Það var sam nokkuð eftirminnilegt að keyra fram hjá yfir 20 pallbílum, hver um sig með hóp af fólki aftan á palli.. lúxus útgáfan var með smá tjaldi yfir.

Það gekk svo tiltölulega hratt að kaupa aukatösku og komast inn.

Við millilentum í Casablanca þar sem var stutt stopp og losnuðum við aðra vopnaleit, ja, hún var amk. í mýflugumynd.

Flugið til Manchester gekk vel, aftur gamaldags flugvélamatur um borð.. og við vorum lent um fjögur og komin inn á Lowry hótelið um fimm. Við ákváðum að rölta strax í bjór, fundum reyndar ekki hraðbanka strax en fundum fínan bar, Dutton, við torgið þar sem jólamarkaðurinn er… en nú var enginn jólasveinn.

Um kvöldið fórum við á Gusto og fengum frábæran mat, amk. ég.. trufflu Rib-Eye. Iðunn var reyndar hálf lystarlaus. Við ákváðum að klára á hótel barnum, enda Iðunn orðin hálf þreytt eftir lítinn svefn. Kokteilarnir tóku sinn tíma en komu á endanum og við sötruðum úti á svölum yfir vindli og sígarettum.

Til Taroudant

Iðunn vaknaði hálf lasin, með brjóstsviða og slöpp.. keypti magatöflur og kastaði upp. Hún hresstist nú aðeins fljótlega og við lögðum af stað til Taroudant upp úr hádegi. Ekki tókst að bæta aukatösku við í heimferðina og ekki fundum við handverksmarkaðinn. En við fundum Marjane verslunarmiðstöðina og keyptum auka ferðatösku. Og eitthvert snarl til að hafa með okkur.

Svo til Taroudant og sennilega fórum við of marga sveitavegi eftir að hafa ákveðið að treysta frekar á skiltin en Google Maps, sem var bara með „Preview“.. en líkast til völdum við að fara í héraðið Taroudant og þurftum að þræða fáfarnari vegi inn í borgina sjálfa.

Við komum um þrjú leytið og fundum hótelið, Riad Maryam fljótt.. svolítið sérstakt en mjög skemmtilegt.

Riad Maryam - 1

Við komumst svo að því að Anna-Lind og Skúli höfðu pantað á öðru hóteli, Palais Oumensour. Við náðum að panta þar líka, gerðum Riad Maryam upp (enda mjög ódýrt) og fórum til þeirra.. starfsmenn RM hjálpuðu okkur að fara með töskurnar og finna hótelið.

Palais Oumensour hótelið var svo frábært, einstaklega vel hannað og þægilegt og þjónarnir allir á tánum. Við athuguðum ekki að panta mat tímanlega og þurftum að fara að leita að veitingastað. Fyrir utan hótelið hengdi sjálfskipaður gæslumaður sig á okkur.. hafði kynnt sig fyrir okkur þegar við mættum á hótelið, virist þekkja til þeirra sem reka Riad Maryam. Hann tók skýrt fram að hann vildi ekkert fá fyrir þjónustuna, marg bauðst til að sýna okkur svæðið og markaðina á morgun og marg spurði hvort við vildum ekki taka hestaferð á veitingastað út fyrir bæinn. Að lokum tók hann að sér að finna veitingahús á aðaltorginu, enda hafði ég gleymt miðanum með nafninu á veitingastað sem hótelið mælti með. Eftir nokkurt labb í gegnum markaðnum – og einhvern veginn hálf nöturlegar aðstæður – komum við á torgið. Ekki leist okkur alveg á fyrsta staðinn sem hann benti á.. og heldur ekki á þann næsta. Þeir virkuðu einfaldlega ekki mjög hreinlegir… og enginn með TripAdvisor miða – sem er auðvitað ekkert skilyrði, en gefur ákveðið öryggi.

Við fórum því aftur niður á hótel, leiðsögumaðurinn okkar súr yfir að fá ekki greitt fyrir að eyða tíma sínum í okkur, þrátt fyrir yfirlýsingar um að hann vildi ekki neitt. Skúli rétti honum eitthvert klink og ég reyndi að segja honum að við hefðum ekki neitt smátt en myndum hafa samband á morgun (hann hafði gefið mér upp símanúmerið þegar við mættum) og þá myndi ég borga honum eitthvað. Hann var frekar móðgaður sagðist hafa annað að gera á morgun og afþakkaði 8 dirhamana sem Skúli bauð. Við spurðumst aðeins fyrir á hótelinu og þeir sögðu að 20 dirhamar væri fínt fyrir svona. Við vorum svo sem ekkert kát, hann hafði dröslað okkur um hálfan bæinn með þreytt börn og gat ekki fundið boðlegan veitingastað.

Í öllu falli, við fórum á Chez Nada og fengum að lokum fínan mat. Við þurftum reyndar að færa okkur upp á opna efstu hæð (eða nokkurs konar svalir) til að fá sæmilegt loft því loftkælingin var biluð.

Það var einn þjónn á vaktinni, sá var allur af vilja gerður og hljóp hverja ferðina á fætur annarri upp nokkrar hæðir. Okkur grunaði reyndar að hluti af töfunum stafaði af því að kokkarnir væru að horfa á Real Madrid – Bayern Munchen. En maturinn fínn, þó við Bergur neituðum kettinum um að klára kjúklinginn hennar Iðunnnar.

Síðasti dagur á Kenzi

Síðasti dagurinn á Kenzi og nú var aðeins farið að hitna, hitinn kominn í 38 gráður. Við Iðunn fórum á „O Playa“ í hádeginu og fengum fínan mat, en engan vegin eins góðan og í fyrrakvöld. Þaðan á ströndina, Iðunn fékk sér bráðabirgða „tattoo“ og eftir að hafa soðið aðeins í hitanum fór ég í nudd á Kenzi.

Iðunn - tattoo

Við Iðunn gleyptum matinn í okkur og fórum á „English Pub“ að horfa á Middlesbrough – Arsenal, sem lauk sem betur fer með sigri Arsenal.

Kvöldið fór að mestu í að pakka og reyna að skipuleggja hvað fór í hvaða tösku. En svona alveg að lokum röltum við með Önnu-Lind og Skúla niður að strönd og mynduðum okkur með fjallið í bakgrunni.

Agadir - Fjall

Páskadagur

Páskadagur. Jóna litla var ekki alveg að skilja tilganginn með því að fela páskaeggin, enda bara þriggja.

„Ég vil fá að fela mitt páskaegg sjálf!“..

Svo fór hún og faldi eggið hans Glóa.. fór beint og sótti hann og dró hann að egginu og sýndi honum hvar hún hafði falið það!

Glói „faldi“ hennar páskaegg, eða réttara sagt, setti það á augljósan stað.. hún hljóp nokkrum sinnum fram hjá því fram og til baka áður en hún áttaði sig.

En það var komið að því að við fengjum okkar bílaleigubíl, Skúli skutlaði mér upp á flugvöll og sem betur fer var ég með útprentun því mér var ekki hleypt inn á flugvöllinn.. en vörðurinn hringdi á bílaleiguna og þetta hafðist á endanum.

Svo fórum við í þjóðgarðinn, Souss Massa, aðallega til að reyna að sjá pelíkana, en þeir voru ekki á staðnum þegar við komum. Okkur bauðst reyndar að skoða annan sjaldgæfan fugl (sem ég man ekki hvað heitir) en okkur þótti þetta full mikið mál, klukku tíma akstur í bíl. En te og appelsínusafi í Auberge veitingahúsinu og svo niður á strönd í rennibrautabyggingu í sandinum og smá rölt um nokkuð skemmtilegt svæði.

Þjóðgarður - strönd - 2

En það vildi enginn fá að prófa að sitja á kameldýri, enda Bergur búinn að fullyrða að þetta væri ákveðin misnotkun á dýrum.
Þjóðgarður - 8
Fínn dagur en kannski vorum við svolítið að sækja vatnið yfir lækinn, svona eftir á að hyggja.

Afmæli

Skúli átti afmæli og Anna-Lind bauð honum og Bergi í einhvers konar fjórhjóla- og „buggy“ ferð í nærliggjandi sveit, að okkur skildist var þetta mjög vel heppnað.. Við buðum svo upp á freyðivín fyrir matinn og svo héldum við öll út að borða. Það var reyndar ekki hlaupið að því að finna veitingastað sem bauð upp á grænmetisrétti, en við fundum „O Playa“ sem var með borð fyrir 7 með litlum fyrirvara, „vegetarian friendly“, sá sem svaraði talaði ensku, staðurinn var ekki langt í burtu og fékk fína einkunn á TripAdvisor, nr. 4 í Agadir.

Við pöntuðum öll pizzur nema Iðunn, sem fékk þennan frábæra smokkfisk, ekki djúpsteiktan en svakalega vel heppnaðan. Ég sá strax eftir pizzu pöntuninni, enda ekkert sérstök og aðrir réttir mjög girnilegir. Reyndar þurftum við að bíða talsvert eftir eftirréttunum og börnin voru farin að ókyrrast, en þeir höfðu gleymt að láta vita að það þurfti að útbúa vatnsdeigsbollurnar með ís (sem Iðunn pantaði) og aðra rétti sérstaklega – það var ekkert verið að bera fram tilbúna frosna rétti. En alvöru veitingastaður og við Iðunn settum á bak við eyrað að kíkja aftur.

Mottukaup

Anna-Lind, Skúli og börn fóru í Paradísargarðinn en við Iðunn röltum upp í UniPrix.. Eiginlega var allt verð þarna út í hött, við misstum okkur aðeins, enda vörurnar seldar á brot af því sem þær kosta jafnvel á útsölum heima. Gott og vel, ekki alvöru merki, en reynslan er nú að þessi „alvöru“ merki endast ekkert endilega lengi. En þegar Iðunn var komin með 7 mottur og einn „setupúða“, þá ákváðum við að fara aftur upp á hótel og núllstilla okkur aðeins.