Flokkaskipt greinasafn: Tónlist

Orientu Im Culus

Við Fræbbblar tókum þátt í tónlistarhátíðinni Orientu Im Culus í Egilsbúð á Neskaupstað..

Það stóð til að við tækjum þátt í fyrra, en óvænt óveður kom í veg fyrir að við kæmumst austur.

En fínt veður núna, flug til Egilsstaða nokkuð snemma og komum okkur fyrir á hóteli Hildibrand eftir að hafa kíkt á Egilsbúð.

Í stuttu máli þá var þetta stórskemmtilegt kvöld.. Máni and the Roadkillers voru fyrstir, svo Gróa, þá DDT Skordýraeitur og loks við Fræbbblar.

Ég sá ekki betur en að þeir sem kíktu við hafi skemmt sér vel.. sennilega kom Gróa flestum skemmtilega á óvart, var reyndar búin að heyra nokkur lög, en óvenjuleg og kraftmikil ung hljómsveit… yljar alltaf eitthvað við að upplifa svona! Okkur gömlu mönnunum og konu í hinum hljómsveitunum gekk nokkuð vel, þó ólíkar væru og samsetningin mjög vel heppnuð.

Þetta voru fyrstu hljómleikar okkar Fræbbbla á Austurlandi og við tókum (að ég held / vona) ágæta blöndu af nýju, glænýju, gömlu og eldgömlu efni og eitthvað þar á milli. Svo sem ekki mitt að dæma um hvernig til tókst, en við skemmtum okkur vel!

Það var svo sjálfgefið á barnum eftir hljómleika að stefna á sambærilegt kvöld þegar líður á veturinn í nágrenni Kópavogs. Strax farinn að hlakka til.

Já, og ekki má gleyma að þakka fyrir okkur, alltaf gaman þegar fólk er tilbúið að leggja á sig vinnu til að koma hlutum í verk, félagar okkar í DDT eiga sennilega mestan heiðurinn af þessu, en það koma auðvitað margir að, hljóðmenn, sala, akstur og græjur – allt þarf þetta að vera í lagi. Og ekki spilltu góðar móttökur á hótelinu fyrir.

 

Anna & Martin í heimsókn

Við Iðunn fórum með Halla & Steinunni til Edinborgar fyrir jólin, að hluta til svona hefðbundin jólahelgarferð, en líka til að sjá Martin Stephenson á hljómleikum… með The Daintees að halda upp á 30 ára afmæli plötunnar Gladsome Homour & Blue. Hljómleikarnir stóðu undir væntingum (sem voru þó nokkuð miklar) og vel það, á lista yfir skemmtilegustu hljómleika sem við höfum farið á… hef svo sem sagt frá þessu áður.

En eftir hljómleikana kom upp sú hugmynd að hann kæmi og spilaði á Íslandi. Við sögðum reyndar að við hefðum kannað þessa hugmynd, en það væru nú sennilega ekki nema 30 manns sem myndu mæta. Hann sagðist strax vera til í að spila fyrir 30 manns og vildi helst fara hringinn í kringum landið.

Við höfðum svo samband eftir jólin og fundum út að sennilega væri best að hann kæmi einn og héldi eina hljómleika og við myndum sjá til hvernig gengi, mögulega væri fullt af leyndum aðdáendum og það mætti hugsa fyrir að fá The Daintees og jafnvel fara víðar en til Reykjavíkur. Dillon varð fyrir valinu og – fyrir smá tilviljun – á sumardaginn fyrsta. Og við ákváðum að Anna konan hans myndi koma með, hún syngur stundum með honum og sér gjarnan um að selja diska.

Þau komu seinni partinn á miðvikudag og við fórum með þeim í kvöldmat eftir að þau höfðu komið sér fyrir á hótelinu. En auðvitað fyrst á Pönksafnið, sem þeim fannst (að sjálfsögðu) frábært fyrirbæri. Fyrir tilviljun var verið að spila Bjór þegar við gengum „í hlað“.

Verulega góð kvöldstund á Essensia en létum gott heita eftir matinn.

Þau voru mjög spennt fyrir að skoða Ísland, okkur þótti kannski ekki nægilegur tími til að fara Gullna hringinn eða eitthvað enn lengra, en Bláa lónið varð fyrir valinu. Áttaði mig á að ég hafði ekki komið þangað í meira en tíu ár, einmitt þegar The Stranglers fóru heim eftir hljómleikana á Nasa.

Eftir Bláa lónið ákváðum við að borða snemma og eitthvað „létt“, Reykjavík Fish varð fyrir valinu og ekki urðu þau fyrir vonbrigðum þar.

Ég hélt reyndar að hann hefði gleymt gítarnum, en í ljós kom að þessi úrvals gítar var samanbrotinn í lítilli handtösku / bakpoka.

En það var einstaklega skemmtileg upplifun að vera með þeim þessa daga, Martin stútfullur af sögum og reynslu og Anna hafði ekki síður frá mörgu að segja. Það var líka augljóst að hann leit ekki á sig sem einhverja stjörnu, heldur „ferðamann“ sem var að koma að kynnast nýjum stað, hitta fólk og upplifa eitthvað nýtt. Þau voru stöðugt að láta vita hversu vel þau kunnu að meta að vera boðið og hvað þeim fannst mikils virði að við skyldum fara með þeim á þessa staði.

PS. já, hljómleikarnir voru frábærir, skemmtilegur söngvari og sögumaður og ekki síðri gítarleikari… við vonuðumst kannski eftir eitthvað betri mætingu, en þeir sem mættu voru að koma að hlusta.. enda í góðum höndum hjá Tiago og hans fólki á Dillon.

MS Dillon

 

 

Airwaves

Airwaves helgin er nú ein skemmtilegasta helgi ársins.. Í þetta skiptið spiluðum við Fræbbblar tvisvar, sem hluti af aðaldagskránni og sem hluti af aukadagskrá („afsíðis“?) (‘off-venue’).

Við spiluðum á aðaldagskránni á Hard Rock á fimmtudagskvöldinu, gekk eiginlega mjög vel, Assi rétt náði heim í tæka tíð eftir 18 tíma ferðalag frá Suður-Afríku, sem tafðist um 3 tíma… hann náði samt að fá flug heim og rétt náði á Hard Rock. Spilamennskan gekk mjög vel þar til Helgi sleit streng, hafði ekki skipt um strengi og var ekki með varabassa, og ef Assi hafði ekki verið á hlaupum hefði hann kannski tekið bassann hans Gumma. Iðunn spilaði á ukulele í nýja laginu, „45“ og söng „Seasons In The Sun“ á meðan Helgi skipti um streng. En nýju lögin gengu mjög vel og að mestu leyti mjög vel heppnaðir hljómleikar. Einhvern veginn náði ég ekki almennilega að fylgjast með öðrum… aðeins of mikið að hugsa um okkar efni áður en við spilum og aðeins of „tómur“ eftir að við spilum.

Á föstudeginum sáum við 200.000 Naglbíta, Maus og Billy Bragg, sem var toppurinn á kvöldinu… Fríkirkjan er skrýtinn hljómleikastaður, fínn hljómur en ömurleg sæti (nema fyrir þá sem kunna að meta EasyJet, Wow, RyanAir) og lítið „útsýni“, sem var nú svo sem ekki aðalatriðið þarna. En svo á Gaukinn að sjá Tappa Tíkarrass og lukum kvöldinu í Gamla bíói á Arab Strap, sem var svo fín hljómsveit, flottur hljómur og nýttu vel alla sem tóku þátt og voru á sviði, en kannski ekkert rosalega spennandi, þeas. fínt að hlusta, en ég efast um að ég fari að kaupa plöturnar þeirra.

Á laugardeginum vorum við of sein að fá miða á Fleet Foxes, frekar fúlt. En við náðum GDRN í Landsbankanum, restinni af Hatari á Bryggjunni, Valdimar að mestu á sama stað, á Boston var Gunnar Jónsson Collider og í Mál og menningu voru Suð. Síðast kíktum við á Dr. Gunna á Gauknum, sem var nú eiginlega toppurinn á Airwaves, ásamt kannski Billy Bragg á sömu nótum. Við heyrðum svo að biðröðin á Mammút væri allt of löng, vorum orðin þreytt, Iðunn hálf lasin, þannig að við létum þetta gott heita.

Sunnudagurinn hófst á að halda upp á að mamma hefði orðið 100 ára, svo fórum við á Dillon að gera klárt að spila. Eitthvað hafði gengið brösulega að koma spilamennskunni af stað og til dæmis var enginn hljóðmaður hjá fyrstu tveimur atriðunum. Hljóðmaðurinn var kominn þegar við mættum en við komumst ekki að fyrr en fimm mínútum eftir áætlaðan tíma og svo tók eitthvað langan tíma að stilla upp, þannig að við slepptum nokkrum lögum, enda frekar erfiðar aðstæður, hljóðið á sviðinu engan veginn gott og gítarmagnararnir henta okkur nú ekki beinlínis. En það var ansi mikill hiti og raki og ég var orðinn vel sveittur eftir spilamennskuna… þurfti svo að fara með gítarana í grenjandi rigningu og rok í fangið nokkuð langa leið í bílinn… orðinn hundblautur að innan og utan. Þannig að við létum þetta gott heita, þó það hafi nú verið dagskrá að kíkja amk. á Gnúsa.

Ætli vel heppnuð spilamennska á Hard Rock, Suð í M&M, Billy Bragg í Fríkirkjunni og Dr. Gunni á Gauknum og snúnar aðstæður á Dillon summeri nú samt ekki upp stemminguna yfir helgina.

Secret Solstice – sunnudagur

Þá var komið að okkur að spila á Secret Solstice, drifum okkur um hádegi með magnarana og kíktum á fyrsta atriðið. Beggi Smári (og hljómsveit) hófu leik og mikið rosalega eru þeir góðir, blúsinn er kannski ekki alveg mín tónlist, en get heldur betur notið þess að hlusta á þá.

Við kíktum svo heim til að skipta um strengi í nýja gítarnum mínum, Assi sá um það, en þetta er auðvitað ekkert flókið. Aftur í Laugardalinn, misstum af Paunkholm, en gripum Bootlegs að mestu, þéttari en [vantar góða samlíkingu].

Okkur gekk svo eiginlega mjög vel að spila og heyrðum ekki betur an að þeir sem voru mættir hafi verið mjög sáttir. Reyndar var frekar fámennt á svæðinu, en góður hluti þeirra sem voru mættir virðast hafa ákveðið að kíkja á okkur. Ekki veit ég, eða skil, þessa tímasetningu og staðsetningu… en það er ekki okkar að ákveða.

Við Assi fórum með græjurnar og rétt misstum bæði af Teit og Ragnheiði Gröndal, sem mér skilst að hafi verið frábær. Fórum á smá rölt og náðum næst Amabadama, sem voru alveg frábær, mjög skemmtileg, fín stemming og frábær lög. Þaðan að kíkja á Tappann, Gummi kominn aftur að tromma, en ákváðum að segja þetta gott, enda vel þreytt… ég orðinn kvefaður og hálf lasinn.

Secret Solstice - sunnudagur - 2

Secret Solstice – föstudagskvöld

Secret Solstice - föstudagur - IM - 1-1Annað kvöldið á Secret Solstice.. (löng saga en) við náðum ekki að mæta fyrr en upp úr átta og misstum af ansi mörgum atriðum sem við hefðum viljað sjá. Fórum með Assa og hittum Rikka í biðröðinni og röltum um svæðið með þeim.

Ótrúlega skemmtileg stemming og flott umgjörð á hátíðinni og hlökkum til að spila.. spurning reyndar hvernig mæting verður á sunnudegi.. fullt af spennandi atriðum en hætt við að einhverjir verði orðnir lúnir.

Og ekki spillir að detta um fullt af skemmtilegu fólki..

En sáum Richard Ashcroft, Roots Manuva og Foo Fighters.. rétt gægðumst inn á Birni í Fenri. Ashcroft fínn, en bætti kannski ekki miklu við… Foo Fighters nokkuð góðir, var svona á báðum áttum til að byrja með, sum „atriðin“ ekki alveg fyrir mig og þeir hefðu alveg mátt sleppa sólóunum (óendanlega leiðinleg).. en þrátt fyrir að daðra aðeins við allt sem mér finnst hallærislegt í rokktónlistinni (sérstaklega þeirri Bandarísku) þá komast þeir samt upp með það og blanda af fínum lögum og góðri keyrslu skilaði nú á endanum fínustu hljómleikum og ég neitaði að fara heim fyrr en þeir voru búnir (þrátt fyrir óskir samferðamanna um að segja þetta gott).

Secret Solstice - föstudagskvöld - 1-1

Secret Solstice - föstudagskvöld - 2-1

Secret Solstice - föstudagskvöld - 3-1

Unnur á Mengi

Karate á fimmtudegi.. jafnvel enn stirðari en venjulega (fyrir utan kannski í fyrradag!).

En Unnur Malín var með hljómleika á Mengi, einhvers konar listamannastofa á Óðinsgötu. Ég kíkti eftir karate en Iðunn var með skyldumætingu í badminton.

En virkilega gaman að sjá (og heyra) Unni, skemmtilega fjölbreytt efni.. mismikið fyrir minn smekk eins og gengur – en margt mjög gott, eins og ég vissi svo sem fyrir.

Unnur - Hilmar - 4

Og svo var auðvitað fullt af fólki sem var gaman að hitta…