Karate, brúnt belti

Fyrir rétt tæpum sex árum dreif ég mig á karate æfingu hjá Breiðabliki, svona til að prófa og sjá hvort þetta væri eitthvað fyrir mig. Ég fann mig fljótlega í þessu, þó erfitt væri, enda ekki í góðu formi og eiginlega enn stirðari en ég hafði verið sem stirður unglingur!

Ég hafði lengi reynt eitt og annað til að halda mér í smá formi, fótbolti einu sinni í viku var (og er) skemmtilegur… en sama hvað ég reyndi annað – það var ekki að virka.

Góðir þjálfarar og skemmtilegir félagar hafa auðvitað haft mikið að segja og ég hef náð að sleppa að mestu við meiðsli og mæta þokkalega vel.

En gráðun í kvöld hafðist og brúna beltið er komið. „Róðurinn“ verður væntanlega eitthvað þyngri í framhaldinu, þeas. kröfurnar meiri, en það er hluti af því hvað þetta er skemmtilegt – og ekki spillir að geta núna æft með eldri hópnum.