Páskadagur

Páskadagur. Jóna litla var ekki alveg að skilja tilganginn með því að fela páskaeggin, enda bara þriggja.

„Ég vil fá að fela mitt páskaegg sjálf!“..

Svo fór hún og faldi eggið hans Glóa.. fór beint og sótti hann og dró hann að egginu og sýndi honum hvar hún hafði falið það!

Glói „faldi“ hennar páskaegg, eða réttara sagt, setti það á augljósan stað.. hún hljóp nokkrum sinnum fram hjá því fram og til baka áður en hún áttaði sig.

En það var komið að því að við fengjum okkar bílaleigubíl, Skúli skutlaði mér upp á flugvöll og sem betur fer var ég með útprentun því mér var ekki hleypt inn á flugvöllinn.. en vörðurinn hringdi á bílaleiguna og þetta hafðist á endanum.

Svo fórum við í þjóðgarðinn, Souss Massa, aðallega til að reyna að sjá pelíkana, en þeir voru ekki á staðnum þegar við komum. Okkur bauðst reyndar að skoða annan sjaldgæfan fugl (sem ég man ekki hvað heitir) en okkur þótti þetta full mikið mál, klukku tíma akstur í bíl. En te og appelsínusafi í Auberge veitingahúsinu og svo niður á strönd í rennibrautabyggingu í sandinum og smá rölt um nokkuð skemmtilegt svæði.

Þjóðgarður - strönd - 2

En það vildi enginn fá að prófa að sitja á kameldýri, enda Bergur búinn að fullyrða að þetta væri ákveðin misnotkun á dýrum.
Þjóðgarður - 8
Fínn dagur en kannski vorum við svolítið að sækja vatnið yfir lækinn, svona eftir á að hyggja.

Afmæli

Skúli átti afmæli og Anna-Lind bauð honum og Bergi í einhvers konar fjórhjóla- og „buggy“ ferð í nærliggjandi sveit, að okkur skildist var þetta mjög vel heppnað.. Við buðum svo upp á freyðivín fyrir matinn og svo héldum við öll út að borða. Það var reyndar ekki hlaupið að því að finna veitingastað sem bauð upp á grænmetisrétti, en við fundum „O Playa“ sem var með borð fyrir 7 með litlum fyrirvara, „vegetarian friendly“, sá sem svaraði talaði ensku, staðurinn var ekki langt í burtu og fékk fína einkunn á TripAdvisor, nr. 4 í Agadir.

Við pöntuðum öll pizzur nema Iðunn, sem fékk þennan frábæra smokkfisk, ekki djúpsteiktan en svakalega vel heppnaðan. Ég sá strax eftir pizzu pöntuninni, enda ekkert sérstök og aðrir réttir mjög girnilegir. Reyndar þurftum við að bíða talsvert eftir eftirréttunum og börnin voru farin að ókyrrast, en þeir höfðu gleymt að láta vita að það þurfti að útbúa vatnsdeigsbollurnar með ís (sem Iðunn pantaði) og aðra rétti sérstaklega – það var ekkert verið að bera fram tilbúna frosna rétti. En alvöru veitingastaður og við Iðunn settum á bak við eyrað að kíkja aftur.

Mottukaup

Anna-Lind, Skúli og börn fóru í Paradísargarðinn en við Iðunn röltum upp í UniPrix.. Eiginlega var allt verð þarna út í hött, við misstum okkur aðeins, enda vörurnar seldar á brot af því sem þær kosta jafnvel á útsölum heima. Gott og vel, ekki alvöru merki, en reynslan er nú að þessi „alvöru“ merki endast ekkert endilega lengi. En þegar Iðunn var komin með 7 mottur og einn „setupúða“, þá ákváðum við að fara aftur upp á hótel og núllstilla okkur aðeins.

Strönd

Þá var kominn tími til að kíkja á ströndina, sem var ekki langt frá, tekur kannski 5-10 mínútur að rölta. Við Iðunn fórum á undan hinum, fengum okkur bjór og tylltum okkur svo á svæði hótelsins, sem auðvitað var með sér hólf á ströndinni, okkur að kostnaðarlausu. Við gripum svo allt-í-lagi hádegismat á Del Mar og hringdum í Öggu og óskuðum henni til hamingju með daginn. Anna-Lind og Skúli mættu svo með fjölskylduna. Ég var eitthvað uppgefinn á hitanum og fór fljótlega upp á hótel. Um kvöldið röltum við Iðunn niður göngugötuna að ströndinni og létum pranga einhverju dóti inn á okkur áður en við settumst niður á spænska veitingastaðinn „Tio Pepe“ og skiptum lítilli hvítvín með okkur.

Teppakaup 

Það hefur verið á dagskrá hjá okkur að bæta við teppum – og þess vegna kjörið að skoða í Marokkó.

Við kíktum á Souk El Had markaðinn og eftir að hafa ráfað um óteljandi teppasölubása – sem voru samt bara brot af markaðnum – þá sáum við einn sem virtist vera með eigulegri teppi en aðrir.

Sá hafði ekki bara komið til Íslands heldur var hann með mynd af sér á Skólavörðustígnum uppi við og búinn klippa sig inn á mynd af fótbolta landsliðinu, svona gamaldags „fótósjoppun“.

En við vorum hrifin af einu teppinu og eftir að Iðunn hafði stutt hann dyggilega í prúttinu samþykktum við að borga 2.800 Dimara, sennilega of mikið, en teppið var fallegt og Iðunni langaði mikið í það. Hún skuldar honum reyndar enn að mæta í te..

Það var ekki hægt að vera að prútta mikið.

Lestarferð og fuglagarður

Við ákváðum að taka nokkurs konar leikfangalestarferð um bæinn, sem var svo sem allt í lagi, en við ákváðum að rölta aðeins um eftir ferðina og duttum inn í einhvers konar fuglagarð – sem var nokkuð skemmtilegur. Þegar þaðan kom duttum við inn í hræ ódýra verslun, UniPrix og gleymdum okkur aðeins. Smá Petanque seinni partinn og talsvert letilíf.

Við Iðunn röltum niður göngugötuna í áttina að ströndinni og kíktum í búðir og keyptum eitthvert smáræði. Einn búðareigandinn bauð 1.000 kameldýr fyrir Iðunn, sem ég hafnaði auðvitað, en komst að því seinna um kvöldið að þetta voru um 242 milljónir króna… ég bara fann hann ekki aftur.

Fuglagarður - 2 - Album

Petanque

Það kom okkur á óvart að finna Petanque völl lá Kenzi Europa hótelinu.. við byrjuðum að spila og kenna Önnu-Lind, Skúla og fjölskyldu.

En Asis mætti klukkan þrjú, þá var einmitt skipulagður Petanque tími. Hann hafði greinilega spilað mikið og var stöðugt að kenna okkur. En það var mjög sérstakt að spila á grjóthörðum vellinum, svona þegar við erum vön að spila á Einifelli.

Kenzi - petanque - 1 - Album

Agadir, Kenzi Europa, hammam og nudd

Kenzi Europa er eiginlega frábært hótel, allur matur innifalinn, allir drykkir innifaldir.. eins og við gátum í okkur látið.

Kenzi - garður - 4

Mikið úrval af mat á morgnana, reyndar ekki „bacon“, en verulega fjölbreytt hlaðborð og hægt að fá eggjabökur, pönnukökur og ferskan ávaxtasafa. Svo var talsvert löng bið í appelsínusafann á hverjum morgni, enda bara einn starfsmaður að pressa safann úr 2-8 appelsínum í hvert glas. Kannski við gefum þeim afkastameiri pressu næst þegar við komum.

Í hádeginu var líka mjög mikið úrval af alls kyns réttum og oftast eitthvað grillað á útigrillinu.

Við Iðunn slepptum síðdegiskaffinu flesta dagana, ég fékk mér pönnukökur með súkkulaði og sýrópi einn daginn – en Iðunn lét þetta alveg vera.

Kvöldmaturinn var fínn, svona eins og við mátti búast í svona hlaðborði, mikið úrval af salötum og alls kyns réttum.

Og já, við vissum að bjór, hvítvín og rauðvín væri marokkókst og bjuggumst svo sem ekki við miklu. En bjórinn var fínn, svolítið hlutlaust, Kenzi kokteillinn ágætur – og við höfum yfirleitt fengið mun verri húsvín með matnum á veitingastöðum.

Það eina sem var neikvætt við matinn var fyrir Önnu, Skúla og fjölskyldur.. þó það væri mikið úrval af alls kyns grænmeti og salötum þá vantaði í raun alla grænmetisrétti. Síðustu dagana, eftir að þau höfðu bent nokkrum sinnum á þetta, voru þau farin að fá betri rétt, einu sinni sérstaklega eldað Lasagna, það átti reyndar ekki mikið skylt við Lasanga, en samt, virðingarverð tilraun. En þau voru hins vegar dugleg í eftirréttunum og síðdegiskaffinu, eftir að við uppgötvuðum það.

Svo ég haldi nú áfram að hrósa hótelinu þá var fyrirtaksaðstað, sundlaug, sólbekkir, rennibrautir, tennisvöllur, fótboltavöllur, borðtennisborð – og Petanque völlur. Það var fullt af starfsfólki að sinna hvers kyns afþreyingu og voru óþreytandi að sinna börnunum.

Kvöld dagskráin var svo sér kapítuli út af fyrir sig.. mikil dagskrá á hverju kvöld og börnin fengu alltaf sinn skammt. Glói var vel liðtækur í dansinum en Jóna hélt sig oftast til hlés. En þarna voru töframenn, tónlistarmenn, fimleikakappar, karaókí og ég veit ekki hvað. Ef eitthvað var hefði verið vel þegið að hafa eitthvert afdrep þegar diskótónlistin stóð sem hæst. Að ég tali nú ekki um fugladansinn, en tónlistin glumdi eiginlega um öll sameiginleg svæði.

Í öllu falli, fyrsta daginn höfðum bókað hammam og nudd fyrsta daginn fyrir okkur eldri kynslóðina á meðan Bergur passaði Glóa og Jónu – heldur betur vel þegið eftir þvæling gærdagsins.

Við Iðunn kíktum svo með Skúla að sjá Everton vinna Leicester á „English Pub“ rétt hjá hótelinu.

Við tókum því svo rólega um kvöldið.

Út til Agadir

Það var smá seinkun á fluginu til Manchester, náðum einum bjór og hittum Ými og Hrefnu á bjórbarnum í Keflavík. Við áttum svo nokkra klukkutíma og fórum á bar nálægt flugvellinum í Manchester. Annar leigubílstjóri ákvað reyndar að senda okkur á „Romper“ í stað „39 Steps“, en fengum fínan hamborgara og ítalskan disk.

Manchester - Romper - 3 - Album
Fluginu til Casablanca seinkaði svo um hálftíma og við höfðum smá áhyggjur vegna þess að það var mjög stuttur tími frá lendingu í Casablanca þar til vélin til Agadir ætti að fara í loftið. Við vorum fullvissuð um að þeir í Casablanca vissu af seinkuninni og að vélin myndi bíða – við vorum búin að tékka okkur inn alla leið. Flugið gekk svo sem vel, smá fortíðar upplifun að fá (ókeypis) matarbakka að hætti Flugleiða í gamla daga, mjög vel þegið.

Þegar við komum Casablanca tók við vopnaleit – þó svo að við værum að koma úr millilandaflugi og ekkert hægt að fara annað en í vélar í innanlandsflugi. Það var bókstaflega múgur og margmenni og mjakaðist hægt, en mjakaðist samt. Við sáum svo loks vopnaleitina og þá kom í ljós að það var eitt hlið og aðeins einum hleypt í gegn í einu. Svo stoppaði allt. Eftir drykklanga stund kom einhver viðgerðarmaður og náði að koma hliðinu aftur í gang. Nokkrir farþegar voru sendir til baka, að mér sýndist á þeim forsendum að vélin þeirra væri farin. Svo kom einhver frá einhverri ferðaskrifstofunni og sagði verðinum að vélin biði. Við komumst loksins í gegn, hlupum út í rútu og beint upp í vél. Flugstjórinn var að afsaka við aðra farþega að brottför seinkaði vegna þess að það hefði þurft að bíða eftir farþegum, svona rétt eftir að við komum inn, án þess að tiltaka nokkuð að það hefði verið vegna tafa í vopnaleit. En það kom annar hópur á eftir okkur. Svo leið hálftími og enn kom hópur, líkast til þeir sem höfðu verið sendir til baka.

En við komumst til Agadir og vegabréfaskoðunin virtist ekki ætla að taka mikinn tíma. Og svo vorum við svo heppin að það opnaði nýtt hlið þegar við vorum hálfnuð og við stukkum á það. Því miður. Sá sem settist þar við afgreiðslu var bæði afar vandvirkur og skrafhreyfinn – og einn farþegi fékk alveg sérstaklega langa „meðferð“ hjá honum. Á meðan afgreidd unga konan í fyrri röðinni okkar 7-8 farþega á móti hverjum einum.

En það passaði, loksins þegar við komumst í gegn sá ég Önnu-Lind og Skúla – og auðvitað Berg, Pétur Glóa og Jónu. Þau höfðu átt að vera löngu lent, en þurftu að bíða marga klukkutíma á Gatwick vegna bilunar hjá EasyJet, án þess að fá nokkrar nothæfar skýringar.. og hvorki vott né þurrt á meðan þau biðu.

Við Iðunn tókum leigubíl og vorum komin inn á Kenzi Europa Hotel um eitt leytið.

Afmæli hjá Berglindi og Gumma

Berglind og Gummi buðu í tvöfalt fimmtugsafmæli, glæsileg veisla, eins og svo sem við mátti búast, frábærar veitingar og fín atriði.. en aðallega fullt af skemmtilegu fólki.

Sálfræðingarnir hittust í Kaldaseli til að undirbúa atriði, sem tókst eiginlega bara nokkuð vel.. Iðunn og Sassa spiluðu undir söng á ukulele.

Og svo var smá eftirpartý hér í Kaldaseli þar sem Whisky smökkun var á dagskrá, en það slökknaði á mér rétt eftir að við duttum inn.